Bir akşamüstü, annemle yaşadığım büyük tartışmanın ardından hayatımın nasıl değiştiğini anlatıyorum. Aile içi baskı, hayallerim ve kendi kimliğim arasında sıkışıp kalmış bir genç olarak, İstanbul’un karmaşasında kendimi bulmaya çalışıyorum. Dram, aile çatışmaları ve içsel hesaplaşmalarla dolu bu hikaye, herkesin kendi hayatından bir parça bulabileceği kadar gerçek.
Annemin mirası sadece kardeşime bırakmasıyla hayatım altüst oldu. Onun bu kararını asla anlayamadım ve içimdeki kırgınlıkla baş etmeye çalışıyorum. Şimdi annem neden aramı kestiğimi, neden eskisi gibi yanında olmadığımı soruyor, ama cevabı o kadar açık ki…
Benim adım Elif. Altı aydır annem, yani çocuklarımın anneannesi, ne evimize geliyor ne de torunlarını arıyor. Çocuklarımın gözlerindeki o eksikliği ve evimizdeki sessizliğin ağırlığını her geçen gün daha fazla hissediyorum.
Eşim evde yemek konusunda inanılmaz seçici, ne yapsam bir kusur buluyor. Ama annesinin evine gittiğimizde, önüne ne konsa yiyor, hatta tabağını silip süpürüyor. Bu çelişki beni hem kırıyor hem de evliliğimizi sorgulamama neden oluyor.
Hayatımın en zor kararını verirken, içimdeki fırtınayla boğuşuyordum. Eşim, başka bir şehirden gelmişti ve burada yeni bir hayata başlamıştık, ama geçmişin gölgeleri ve ailemin beklentileri aramıza duvarlar örüyordu. Şimdi, aşk ve sorumluluk arasında sıkışıp kalmış bir kadının hikayesini anlatıyorum.
Ben Ayşe, 68 yaşında bir anneyim. Hayatım boyunca çocuklarım için mücadele ettim, ama oğlum Murat’ın beni kendi evimden atmaya çalışmasıyla dünyam başıma yıkıldı. Bu hikaye, aile içi ihanetin, çatışmaların ve insanın onuru için verdiği savaşın hikayesidir.
Bir öğleden sonra kayınvalidem elinde koca bir kova kocaman, kartlaşmış salatalıkla kapımda belirdi. O an, Zoşka’ya taze ve çıtır sebzeler verdiğini öğrenince içimde bir burukluk ve değersizlik duygusu kabardı. Bu basit gibi görünen olay, ailemizdeki eski yaraları kanattı ve kendimi, ilişkilerimi ve kendi değerimi sorgulamama neden oldu.
Kızım Elif’in hamileliği boyunca yaşadığım endişe ve hayal kırıklığıyla boğuşurken, onun hayatı hafife alması beni derinden yaraladı. Kışın soğuğunda, mutfak penceresinin önünde oturup, Elif’in partilere ve gösterişli hayata olan düşkünlüğünü anlamaya çalıştım. Kendi anneliğimi ve Elif’in anneliğe hazır olup olmadığını sorguladığım bu gecede, ailemizin geleceğiyle ilgili korkularım ve umutlarım birbirine karıştı.
Adım Gülseren. Hayatım boyunca çocuklarım, Burak ve Elif için en iyisini istedim. Elif’e İstanbul’daki dairemi kullanması için izin verdiğimde, bu kararın ailemizi nasıl sarsacağını asla tahmin edemezdim.
Bir cumartesi öğleden sonrası, annemin ölümünden üç ay sonra, onun eşyalarını toplamak için çocukluğumun evine döndüm. Kapıyı açtığımda içeride bir yabancının varlığını hissettim; evdeki sessizlik ve değişen kokular, annemin yokluğunu daha da derinleştirdi. O gün, geçmişimle, ailemle ve kendimle yüzleşmek zorunda kaldım.
Her aile ziyaretinde içimde bir düğümle oturuyorum sofraya. Kayınvalidem Elif’e altınlar, hediyeler, para verirken bana sadece bir tabak yemek düşüyor. Yıllardır içimde biriktirdiğim bu kırgınlık artık taşmaya başladı; acaba ben mi nankörüm, yoksa gerçekten haksızlığa mı uğruyorum?
Hayatımın en önemli gecesi için aylarca biriktirdiğim parayı, hiç tanımadığım birine yardım etmek için harcadım. O an, tüm hayallerim yıkılmış gibi hissettim ama sonunda hayat bana beklemediğim bir mucize sundu. Şimdi geriye dönüp baktığımda, gerçekten doğru olanı yaptım mı diye kendime soruyorum.
