Her şey bir sabah saatlerinde, mutfakta çay demlerken başladı. Yılların yorgunluğu ellerimi titretirken, kapı zili ısrarla çaldı. İçimde anlam veremediğim bir huzursuzluk vardı, sanki olacakları hissetmişim gibi. O kapıyı açtığımda, damadım Vedat’ın yüzünde alışık olmadığım bir gerginlik, gözlerinde ise endişenin gölgesi vardı.

‘Anneciğim, birkaç dakika oturabilir miyiz? Konuşmamız lazım.’ Sözleri içimi bir kez daha burktu. Hayatım boyunca kızım Zeynep’i ve onun kurduğu ailesini kendi ailem gibi benimsedim. Onlar rahat olsunlar, sıkıntı çekmesinler diye yıllarca biriktirdim; kendi kendime ‘Gün olur, lazım olur’ dedim, alın terimle kenara köşeye koydum.

Vedat’ın ağzından çıkan her kelime, ağır ağır içimi acıttı. İşleri ters gitmişti, krediyle boğuşuyor, ay sonunu zor getiriyordu. Bankalar nefes aldırmıyordu. ‘Anne, napalım? Mila’yı okula mı göndermeyelim, evden mi olalım?’ dediğinde gözümde büyüyen torunumun hayaletiyle boğuştum. Vedat bana boyun eğmiş, yardım istiyordu. Zeynep ise suçlulukla yere bakıyordu. Hiçbir şey sormadan; ne zaman ödeyeceklerinden, nasıl geri döneceğinden, faizi olup olmadığından bahsetmeden, evde çeyiz sandığımdan o kutuyu çıkardım. Bütün birikimim… Altınlar, ufak tefek euro ve dolarlar, biriktirdiğim TL’ler… Verdim. ‘Alın, toparlanın. Benimki dursun. Allah büyük!’ dedim.

Daha sonra o huzur duygusu hiç geri dönmedi. Zaman geçti, Vedat’ın işleri biraz düzeldi gibi oldu ama bana geri dönen bir şey olmadı. Kızımın sesinin ucunda hep bir kaçış, Vedat aradığında ise sadece kısa bir selam. Giderek aramıza uzak duvarlar örüldü. Akşamları televizyon başında gözüm dalıp gidiyor, geçmişin hatıralarında kayboluyorum. Dedim ki; ‘Ben yanlış mı yaptım? Kendi geleceğimden vazgeçip çocuklarıma mı güvenmek daha doğruydu?’

Bir gün cesaretimi toplayıp Zeynep’i aradım. Evde kimse yokken, ‘Kızım, ne oldu bizim mevzu?’ dedim. Telefondaki sessizlik ömrümde hiç duymadığım kadar uzundu. ‘Anne… Vedat şu an biraz sıkışık ama merak etme, elimize geçer geçmez halledeceğiz,’ dedi. Ama ne bir tarih, ne bir vaad… Sadece kaçış. O günden sonra aramam da azaldı, konuşmalarımız da yüzeyselleşti.

Mahallede kadınlar toplansak, herkes bir dert anlatır. Ayşe Teyze, ‘Oğluma kefil oldum, şimdi gecekonduda oturuyorum,’ diye ağlar. Ben de utanarak başımı öne eğerim. Çocuklara güvenmek mi, yoksa yaşlılığında köşene çekilmek mi daha akıllıca? Türkiye’de insan ister istemez hep aileye bel bağlar. ‘Yarın kime kalacağım?’ Diye düşünmeden uyuyamıyorum. Arada bir Vedat’la karşılaşıyoruz, adam gözümüze bakamaz halde ama yine de bir teşekkür bile duyamıyorum. Sanki vermeseydim, kötü anne olurdum; şimdi verdim, ihanet etmiş gibiler.

Bazen, ‘Başka türlü davranamaz mıydım?’ diye kendime soruyorum. Komşum Fatma Abla, ‘Para aileni senden uzaklaştırıyor, dikkat et,’ dediğinde anlamamıştım. Şimdi ise tek başıma, geceleri yatağa uzanıp, elimde avucumda ne varsa çocuklarım uğruna verdiğimde, bu hayatın sonunda huzur bulmak mümkün mü gerçekten?

Peki siz olsaydınız ne yapardınız? Hem anneyim diyorsun, hem yalnızlığına mahkûm kalıyorsun. Gerçek aile hangisi; doğurduğun mu, güvenebileceğin mi? Bazen soruyorum kendi kendime: Emeğimin hakkı sadece para mıydı, yoksa bir vefa borcu muydu?