Bir akşam, babaannemin eski evinde, elektrikler kesildiğinde başlayan bir sohbetle hayatımın en derin duygularını keşfettim. O, hiç telefonu olmadan, sadece gözleriyle ve sessizliğiyle bana dünyaları anlatabilen tek insandı. Şimdi, teknolojiyle çevrili hayatımda, onun bana kattığı huzuru ve anlamı özlemle anıyorum.
Hayatım boyunca hep bir eksiklikle yaşadım; babamın yokluğuyla. Annemle baş başa, İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde büyüdüm. Şimdi geçmişe bakınca, o sessizliğin içinde ne kadar çok şey saklıymış, daha iyi anlıyorum.
Kayınvalidemin evine taşındığımda, hayatımın bu kadar değişeceğini asla tahmin etmemiştim. Her şey dakikalarla ölçülüyor, her gecikme bir ceza gibi üzerime çöküyordu. Kendi kimliğimi ve huzurumu korumak için verdiğim mücadele, aile olmanın ve aidiyetin anlamını sorgulamama neden oldu.
O akşam sofrada otururken, kocam Murat’ın ağzından çıkan bir cümleyle hayatım altüst oldu. O güne kadar bildiğimi sandığım evliliğimizin aslında ne kadar kırılgan olduğunu, dost sandığım insanların ise bana ne kadar yabancı olduğunu anladım. O gece, içimdeki sessiz çığlıkları bastıramadım ve her şeyin değiştiği o anı hâlâ unutamıyorum.
Bir sabah, kapım çalındığında hayatımın asla eskisi gibi olmayacağını biliyordum. Oğlumun nişanlısı gözyaşları içinde bana oğlumun iki haftadır kayıp olduğunu söylediğinde, içimdeki her şey paramparça oldu. O günden sonra, oğlumun gerçekte kim olduğunu ve hayatımızda saklı kalan sırları öğrenmek için kendi karanlık yolculuğuma başladım.
Hayatım boyunca güzellikten yana şansım hiç yaver gitmedi. Annem bile bana bakıp, ‘Kızım, senin işin zor,’ derdi. Ama asıl mücadelem, insanların bana bakışından çok, kendi içimde verdiğim savaştı.
Eşimin ani ölümüyle hayatım altüst oldu. Onun ardından yas tutarken, geride bıraktığı sırlarla yüzleşmek zorunda kaldım. Her şeyin göründüğü gibi olmadığını, en yakınlarımızın bile bizden sakladığı karanlıkların olabileceğini acı bir şekilde öğrendim.
Bir sabah, annemin çığlığıyla uyanıp hayatımın en zor gününe adım attım. O gün, mucizelere inanmanın ne kadar zor ama bir o kadar da gerekli olduğunu anladım. Şimdi size, o sabahın ve sonrasındaki günlerin içimde açtığı yaraları ve bana kattığı umudu anlatacağım.
Bir sabah, doğumhanede gözlerimi açtığımda hayatımın en zor anlarından birindeydim. Hemşirenin sert sesiyle irkildim, bedenimdeki acı ve içimdeki korku birbirine karışmıştı. O an, anneliğin sadece mutluluk değil, aynı zamanda büyük bir mücadele olduğunu anladım.
Bir sabah işe giderken, hamile halimle cebimdeki son parayı bir evsize verdim. Ertesi gün öğrendiğim gerçek, hayatımın akışını değiştirdi. Şimdi, geçmişimle yüzleşirken, insanlara güvenmenin ve iyiliğin bedelini sorguluyorum.
Bir sabah, apartman koridorunda donup kalmıştım; içimdeki boşluk ve sessizlik, sanki duvarlardan sızıyordu. Annemle yaşadığım çatışmalar, babamın yokluğu ve İstanbul’un kalabalığında kaybolmuşluğum, beni her geçen gün biraz daha yalnızlığa itiyordu. Ama bir gün, beklenmedik bir karşılaşma, yalnızlığın korkutucu olmadığını, hatta bazen yeni bir başlangıç olabileceğini gösterdi.
Bir sabah oğlumun bana yönelttiği bir soru, yıllardır içimde biriktirdiğim tüm duyguları yüzeye çıkardı. Başarılarla dolu bir hayatın ardından, aile içindeki çatışmalar ve kimlik arayışıyla yüzleşmek zorunda kaldım. Şimdi, anneliğimi ve ailemle olan bağlarımı yeniden sorguluyorum.
