Hayatım boyunca çocukları sevdim, ama asıl sınavımı İstanbul’un kenar mahallelerinden birinde, dördüncü sınıf öğretmeni olduğumda verdim. Kendi düğünümde öğrencilerimi çiçekçi kızlar ve yüzük taşıyıcılar olarak davet etmek, hem ailemde hem de mahallede büyük bir tartışma başlattı. Şimdi, o günün ardından, seçimlerimin bedelini ve kazancını düşünmeden edemiyorum.
Bir sabah, kasabanın eski okulunda, hayatımın en zor kararını vermek üzereydim. Sessizlikle boğuşan bir öğretmen olarak, ailemin ve toplumun beklentileriyle kendi iç sesim arasında sıkışıp kaldım. Bu hikaye, bir Anadolu kasabasında, suskunlukla örülü hayatımın kırılma anlarını anlatıyor.
Benim adım Selim. Kızım Elif’in gittiği prestijli bir Anadolu lisesinde, paranın ve statünün çocuklar arasında nasıl görünmez duvarlar ördüğüne tanık oldum. Adalet arayışımda yaşadıklarımız, ailemizi ve beni derinden sarstı.
Ben, okul müdürü Ayşe Hanım, dokuz yaşındaki Elif’in her gün okul kantininde artan yemekleri topladığını fark ettim. Onun sessizliğinin ardındaki yoksulluğu ve ailesinin yaşadığı dramı öğrendiğimde, kendi vicdanımla yüzleşmek zorunda kaldım. Bu hikaye, bir çocuğun sessiz çığlığını duymak ve toplum olarak sorumluluğumuzu sorgulamak üzerine.
Küçük bir Anadolu kasabasında, oğlumun okulundaki veli toplantısından döndükten sonra yaşadığımız büyük tartışma, ailemizdeki kırık kalplerin ve saklı sırların gün yüzüne çıkmasına sebep oldu. Oğlum Emir’le aramızdaki çatışma, geçmişteki acılarımızı ve birbirimize söyleyemediklerimizi ortaya çıkardı. Bu hikaye, bir annenin oğluna ulaşma çabasını ve ailedeki sessiz yaraların nasıl konuşulmaya başladığını anlatıyor.