Hayatımın en zor gecesinde, annemle babamın salonun ortasında bağırışlarını dinlerken, kalbim ikiye bölünmüştü. Elif olarak, Mert’e olan aşkım ve ailemin inançlarına olan bağlılığı arasında sıkışıp kaldım. Bu hikaye, aşkın ve inancın çatışmasında, bir genç kadının yaşadığı içsel fırtınayı anlatıyor.
Hayatım boyunca anneme ve babaanneme hiç sorun çıkarmayan, derslerinde başarılı bir çocuk oldum. Ancak üniversite sınavına hazırlandığım yıl, hayatımda her şey bir anda değişti. Ailemle yaşadığım çatışmalar, aşkın ve özgürlüğün bedelini bana ağır ödetti.
On beş yaşında bir yetim olarak, kalbimdeki ağrıyla hastaneye kaldırıldım. Doktorlar ameliyatı reddettiğinde, umudumun son kırıntıları da yok oldu. Ama o gece, bir salona girdiğinde her şey değişti; insanlığın ve umudun ne demek olduğunu yeniden öğrendim.
Hayatım boyunca babamın mesleği yüzünden küçümsendim, dışlandım. Lise balosunda yaşadığım bir gece ise hem kendime hem de başkalarına değerimin parayla ölçülemeyeceğini gösterdi. O gece, herkesin gözünde değiştim ama en çok da kendime inancım arttı.
Hayatımın en zor gecesinde, annemle babamın kavgasının ortasında kemanımla sığındığım odada, geleceğime dair tüm umutlarım bir anda paramparça oldu. Ailem, hayallerim ve aşkım arasında sıkışıp kaldığım bu hikayede, her seçimim yeni bir yara açtı. Şimdi, geçmişin gölgesinde, doğru olanı yapıp yapmadığımı sorguluyorum.
Adım Emre Yıldız. 15 yaşındayım ve ailemin sürekli ‘hiçbir şeye yaramazsın’ sözleriyle büyüdüm. Bu hikaye, içimde biriken öfkenin, umutsuzluğun ve sonunda bulduğum cesaretin hikayesidir.
On sekizinci yaş günümde, hayatımın en mutlu günü olacağını sanıyordum. Fakat ailemin bana verdiği hediyenin ardında saklı olan sırlar, tüm dünyamı alt üst etti. O gün, bir yüzüğün sadece bir takı olmadığını, bazen geçmişin ve geleceğin yükünü de taşıdığını öğrendim.
Bugün on sekizinci yaş günümde, hayatımın değişeceğine dair içimde tarifsiz bir hisle uyandım. Annem ve babamın bana verdikleri küçük bir kutu, ailemizde yıllardır konuşulmayan sırları ve hayallerimi bir anda altüst etti. Şimdi, geçmişin yüküyle geleceğe nasıl bakacağımı sorguluyorum.
Hayatımın en zor gecesinde, annemle aramızdaki uçurumu bir kanepe dolduramazdı. Babamın ölümünden sonra evimizdeki sessizlik, annemin katı kuralları ve hayallerime olan özlemimle boğuşuyordum. Bir kanepeyle başlayan umut, ailemle yüzleşmemi ve kendimi bulmamı sağladı.
Hayatım boyunca aynadaki ten rengimle, ailemin bana bakışındaki ince farklarla, hep bir yabancılık hissettim. On beş yaşımda, annemin sandığında bulduğum bir mektup, geçmişimle ilgili saklanan sırları ortaya çıkardı. O günden sonra, kim olduğumu ve ailemin bana neden böyle davrandığını sorgulamaya başladım.
Her sabah saat üçte uyanıp İstanbul sokaklarında çöp toplayan bir genç olarak, ailemin geçimini sağlamak ve hayallerime ulaşmak için mücadele ettim. Zorlu çalışma koşulları, aile içi çatışmalar ve toplumun önyargıları arasında sıkışıp kaldım. Yine de, mühendis olma hayalimden asla vazgeçmedim.
Hayatımın en acı gününde, annemin bana attığı tokatla sarsıldım. O günden sonra hem ailemle hem de kendimle mücadele etmeye başladım. Yara izlerimle, dostluğun ve affetmenin ne demek olduğunu öğrendim.