O gün, valizimi kapının önüne koyarken ellerim titriyordu. Yıllar önce, İstanbul’un dar sokaklarından çıkıp Almanya’ya gidişimde de aynı titrek ellerle bavulumu toplamıştım. O zamanlar gözümde sadece çocuklarımın geleceği vardı. Onlara bir ev, bir yuva bırakmak için kendi yuvamdan, anneliğimden, gençliğimden vazgeçmiştim. Şimdi ise, o evlerin hiçbirinde bana yer yoktu…

Küçük bir mutfakta, eski bir sandalyede otururken, telefonumun sessizliğinde kaybolmuşken, birden kapı çaldı. İçimden bir ses, “Belki bu sefer oğlum aradı, belki kızım bana sahip çıkar,” dedi. Ama kapıdan sadece postacı geçti. Yıllarımı verdiğim çocuklarım, şimdi bana yabancıydı. Onlar için çalıştım, onlar için ağladım, onlar için yaşlandım… Ama şimdi, onların evlerinde bana bir oda bile yoktu.

Her gün, “Nerede yanlış yaptım?” diye kendime soruyorum. Onlara evler aldım, hayatlarını kolaylaştırdım, ama kendi hayatımı unuttum. Şimdi ise, yalnızlığın soğuk duvarları arasında, geçmişin gölgesinde kayboluyorum. Bir anne, çocuklarının gözünde nasıl bu kadar değersizleşir? Tüm fedakarlıklarımın karşılığı bu mu olmalıydı?

Bu hikayenin devamını ve gerçekleri öğrenmek için yorumlara göz atmayı unutmayın… 👇👇