Hayatım boyunca güçlü ve bağımsız biri olduğuma inanırdım. Fakat bir gün, bir kafede tanıştığım Engin, tüm dengemi altüst etti. Şimdi ise, onun için ailesini bıraktıktan sonra, neden bu kadar yalnız ve mutsuz olduğumu kendime sormadan edemiyorum.
Bir sırrı yıllarca içimde taşıdım; kimseyle paylaşamadım, kimseye anlatamadım. Şimdi, otuzlu yaşlarımda, evli ve bir kız çocuğu annesi olarak, geçmişteki o karanlık ve karmaşık duygulara dönüp bakabiliyorum. Ama hâlâ, o günleri hatırladığımda içimde bir yerlerde sızı ve minnet birbirine karışıyor.
Bir kış sabahı, Ankara’nın gri sokaklarında, 57 numaralı otobüste cam kenarında otururken hayatımın ne kadar değiştiğini düşündüm. Elimde ucuz bir marketten aldığım küçük bir pasta vardı; dışarıda kar, içimde ise tarifsiz bir boşluk… Ailemle yaşadığım çatışmalar, kayıplar ve yalnızlık, her şey bu yolculukta bir kez daha karşıma çıktı.
Bir anne olarak oğlum Edin’i bir anlık dikkatsizlikle kaybettim. Acı, suçluluk ve ailemin sessizliğiyle boğuşurken, çevremdeki insanların bana nasıl yaklaşacaklarını bilememeleriyle de mücadele ettim. Bu trajedinin ardından hayatımın anlamını yeniden bulmaya çalışıyorum.
Bir sabah, yıllardır görmediğim kardeşim Cem, eşiyle birlikte aniden kapımda belirdi. Onun gelişiyle birlikte, çocukluğumuzdan kalan derin yaralar ve ailemizi paramparça eden o eski ihanet yeniden canlandı. Şimdi, geçmişin acısıyla yüzleşip affetmeyi mi, yoksa kendi huzurumu korumayı mı seçeceğim?
Eşimle 18 yıllık evliliğimizde her şey yolunda gidiyordu, ta ki bir gün bana evimizi çocuklarımızın üzerine yapmayı teklif edene kadar. O anda içimde bir şeyler koptu; güvenim, huzurum, hatta evliliğimizin temelleri sarsıldı. Şimdi geçmişi, ailemizi ve geleceğimizi sorgularken, kendimi hiç olmadığım kadar yalnız hissediyorum.
Bir sabah, hayatımın en büyük kararını vermek zorunda kaldım. Eşimle 32 yıllık evliliğimizin ardından, içimde yıllardır biriken boşluğu dolduracak bir sevgi arayışına girdim. Fakat bu arayış, bana hem aşkı hem de her şeyimi kaybettirdi.
Adım Elif. Yıllarca babamın gölgesinde, onun öfkesinin ve şiddetinin arasında büyüdüm. Bir gün, hastalığıyla yüzleştiğinde benden böbreğimi istedi ve ben, hayatımın en zor kararını vermek zorunda kaldım. Şimdi, bu kararımla yüzleşirken, vicdanım ve geçmişim arasında sıkışıp kaldım.
Oğlumun bana söylediği o cümle, içimde derin bir yara açtı. Her gün onun sesini duymak isterken, bir anda kendimi fazlalık gibi hissettim. Şimdi parkta yürürken, içimdeki boşluğu ve anneliğin ne kadar yalnız bir yol olduğunu sorguluyorum.
Hayatımın en zor kararını, aşk olmadan evlenerek verdim. Bir gecelik bir karşılaşmanın ardından, aile baskısıyla evlendiğim Zeynep’le kurduğum evlilikte, duygularım ve hayallerim arasında sıkışıp kaldım. Şimdi, geçmişin gölgesinde, kendi seçimlerimin bedelini öderken, hayatın bana sunduğu bu yolu sorguluyorum.
Hayatımın ilk anından itibaren istenmeyen bir çocuk olduğumu öğrendim. Annem doğumdan iki gün sonra beni terk etti, babam ise varlığımla ne yapacağını bilemedi. Yıllar boyunca ailemde ve çevremde bir yabancı gibi hissettim, ama yine de hayata tutunmaya çalıştım.
Bir sabah, hayatımın en büyük kırılma anını yaşadım. Sevdiğim adamın gözlerimin önünde benden uzaklaştığını fark ettiğimde, içimdeki boşluk her şeyi yuttu. Şimdi, geçmişin gölgesinde, kendime ve başkalarına sormadan edemiyorum: Sevgi neden biter?
