Bir sabah hastanede gözlerimi açtığımda, kim olduğumu hatırlamıyordum. Hayatımın anlamını ararken, hemşire Elif’in bana uzattığı el, geçmişimle yüzleşmemi sağladı. Kendi kimliğimi bulmaya çalışırken, aile sırları ve toplumun önyargılarıyla mücadele ettim.
Bir yıl önce annemi, kısa süre önce ise on beş yıllık kedimi kaybettim. Hayatımda kalan tek şey, sessiz bir ev ve içimi kemiren yalnızlık oldu. Şimdi, geçmişin gölgesinde, bir umut ışığı arıyorum.
Her şey, ölüm döşeğinde bana son bir söz veren babaannemin isteğiyle başladı: yıllardır uzak kalan ve ailemize acı getiren kardeşim Serhat’ı evime almak zorunda kaldım. Aynı çatı altında yaşamak, geçmişin kapanmamış yaralarını yeniden açtı ve aile, affetmek ile güvenmek kavramlarını sorgulamama neden oldu. Kendi içimizdeki şeytanlarla yüzleşmeden, birini hayatımıza gerçekten almanın ya da sonsuza dek kapıyı kapatmanın ne kadar zor olduğunu anladım.
Bir gece, her şeyden kaçmak isteyip ailemi ardımda bıraktım. Yaptığım hatanın ağırlığı altında ezildim ve şimdi, kaybettiklerimi geri kazanmak için mücadele ediyorum. Bu hikaye, pişmanlık, yalnızlık ve affetmenin zorlu yolculuğunu anlatıyor.
Babamın gölgesinde büyüdüm; o, kasabanın en saygın belediye başkanıydı. Bir yolsuzluk skandalı ailemizi yerle bir ettiğinde, sadakat ile özgürlük arasında sıkışıp kaldım. Bu hikaye, utancımın, içsel çatışmalarımın ve kendi kimliğimi bulma arayışımın hikayesidir.