On beş yaşında bir yetim olarak, kalbimdeki ağrıyla hastaneye kaldırıldım. Doktorlar ameliyatı reddettiğinde, umudumun son kırıntıları da yok oldu. Ama o gece, bir salona girdiğinde her şey değişti; insanlığın ve umudun ne demek olduğunu yeniden öğrendim.
Annemin ölüm döşeğinde bana bıraktığı vasiyet, engelli kardeşim Zeynep’e bakmamı ve karşılığında aile evini almamı içeriyordu. Ancak bu söz, ailemizde açgözlülük, kıskançlık ve derin çatışmalara yol açtı; sonunda ise her şey elimden kayıp gitti. Şimdi yalnız başıma, verdiğim sözün ve kaybettiklerimin ağırlığıyla yüzleşiyorum.
Hayatım boyunca babaannemin kendine has bir insan olduğunu bilirdim, ama ondan böyle bir talep geleceğini asla düşünmezdim. Bir gün, torununa baktığı için benden para istediğinde, ailemizin tüm dengesi altüst oldu. O günden sonra, hem geçmişimizle hem de birbirimizle yüzleşmek zorunda kaldık.
Annemin ellerini son kez sıktığım o gün, içimde kopan fırtınayı tarif etmek imkânsızdı. Onu bir huzurevine bırakmak zorunda kalışım, hayatımın en ağır kararlarından biriydi. Şimdi her gece, doğruyu mu yaptım yoksa sadece kendi yükümden mi kaçtım diye kendime sorup duruyorum.
Ben Gülseren, 52 yaşında bir kadınım. Yıllarca ailem için yaşadım, kendi mutluluğumu hep erteledim. Bir gün kendi hayatımı kurmaya karar verdiğimde, damadımın bana söylediği sözler her şeyi değiştirdi.
Bir yıl dönümünde verdiğim hediye, evliliğimin sonunu getirdi. Uzun yıllar boyunca ailem için mücadele ettim, gözümün önündeki işaretleri görmezden geldim. O gece yaşananlar, bana acı bir gerçeği gösterdi: Bazen en büyük fedakarlıklar bile bir ilişkiyi kurtaramaz.
Hayatımın en acı gününde, komşum Ayşe’nin ağzından çıkan bir cümleyle dünyam başıma yıkıldı. Eşim Murat’ın bana ihanet ettiğini öğrendiğim o anda, geçmişimle, evliliğimle ve kendimle yüzleşmek zorunda kaldım. Bu hikaye, affetmenin, gururun ve aile bağlarının sınandığı bir Anadolu kasabasında geçiyor.
Kocamın işsiz ve umursamaz kardeşi, bizim küçük evimize taşındıktan sonra hayatım altüst oldu. Kendi evimde misafir gibi hissetmeye başladım, aile içi çatışmalar ve çaresizlik arasında sıkışıp kaldım. Şimdi, bu evde gerçekten huzur bulabilecek miyim, yoksa hep başkalarının yükünü mü taşıyacağım?
Katiplik yaptığım devasa demir-çelik fabrikasında, herkesin gözünden kaçan bir acının gölgesinde yaşadım. Ailemle, iş arkadaşlarımla ve kendi içimde verdiğim mücadeleler, beni her gün biraz daha yalnızlaştırdı. Şimdi, geçmişin yükünü omuzlarımda hissederken, hayatımın anlamını sorguluyorum.
Bir gece oğlum Emre’nin öfkeli telefonu, yıllardır içimde biriktirdiğim duyguları gün yüzüne çıkardı. Kendi hayatlarını kurmaya çalışan çocuklarım ve onların seçimleriyle yüzleşirken, annelik kimliğimle var olma mücadelesi verdim. Hayatın değişen gerçekleriyle başa çıkmaya çalışırken, aile bağlarımızı yeniden sorguladım.
Hayatım boyunca hiç göremedim, ama hissettim. Babam, kör olduğum için beni bir dilenciyle evlendirdi. Sonrasında yaşadıklarım, ailemin ve köyümüzün tüm inançlarını altüst etti.
Bir Anadolu kasabasında, annemin hastalığı ve ailemin beklentileri arasında sıkışıp kalmıştım. Kendi duygularımla yüzleşirken, toplumun baskısı ve ailemin onurunu koruma çabası beni bambaşka bir yola sürükledi. Bu hikaye, yasak bir aşkın ve aile bağlarının sınandığı, umutla umutsuzluk arasında gidip gelen bir hayatın hikayesi.