Her şey bir Perşembe akşamı, annemle babamın Kadıköy’deki dairesinin kapısını hışımla açmamla başladı. Hayatı boyunca başarıyı hedeflemiş, bağımsız ve güçlü bir kadın olduğumu düşünürdüm, ama onların yavaşça sönüşünü izlemek beni tahammülsüz ve korkak yapmıştı. Ailemle yüzleşmeye, onları kendi istediğim gibi ‘düzeltmeye’ çalışmaya başladığımda, asıl değişmesi gerekenin kim olduğunu görememiştim.
Her sabah, küçük simit arabamın önünde oturan yırtık ceketli adamı herkes görmezden gelirdi. Ona bir simit ve çay uzatırken, hayatımın değişeceğini hiç düşünmemiştim. Bir sabah, onunla aramızda geçen bir konuşma, hem onun hem de benim geçmişimdeki sırları ortaya çıkardı ve tüm kasabayı sarsacak olayların fitilini ateşledi.
Küçük bir Anadolu köyünde, herkesin dışladığı, yalnızlığa mahkûm edilen bir kadının hikâyesini anlatıyorum. İnsanların önyargılarıyla nasıl mücadele ettiğimi, geçmişimin acılarını ve içimdeki sessiz çığlığı paylaşıyorum. Belki de en büyük savaşımız, başkalarının değil, kendi kalbimizin duvarlarını aşmakta saklıdır.
Ben Elif, yirmi dört yaşında, İstanbul’un kenar mahallesinde küçük bir simit arabasında hayat mücadelesi veren bir genç kızım. Her gün yanıma gelen, herkesin hor gördüğü Yaşar Amca’ya elimdeki azıcık yiyeceği paylaşırken, bir sabah hayatımın tüm dengesi altüst oldu. Bu hikaye, yoksulluğun, önyargıların ve beklenmedik gerçeklerin gölgesinde, insanlığın sınandığı bir İstanbul sabahında başladı.
