Kardeşim Elif’in eşi onu terk ettiğinde, ben yeni evlenmiş ve kendi hayatımı kurmaya çalışıyordum. Annemin gözlerinde gördüğüm çaresizlikle, ailemin yükünü omuzlarımda hissettim ama kendi mutluluğumdan da vazgeçmek istemedim. Kendi içimde yaşadığım vicdan azabı ve ailemin benden beklentileri arasında sıkışıp kaldım.
Ablamın düğünüyle başlayan aile içi fırtınanın ortasında, babamın vefatından sonra annemle birlikte yaşadığımız eve babaannemin taşınmasıyla hayatım altüst oldu. Her gün artan çatışmalar, suçluluk duygusu ve kendi kimliğimi koruma çabam arasında sıkışıp kaldım. Kendi mutluluğumdan vazgeçmeden iyi bir torun olabilir miyim, bilmiyorum.
Bir gün okul kantininde yaşadığım utanç, hayatımın akışını değiştirdi. Annem ve babamın yokluğunda, beni büyüten babaannemin verdiği mücadeleye tanık oldum. Yoksulluğun, gururun ve aile bağlarının iç içe geçtiği bu hikaye, bir çocuğun sessiz çığlığını anlatıyor.