Kırk yıl sonra ilk aşkımla karşılaştım. O an, geçmişin sıcaklığıyla bugünün soğuk gerçekliği arasında sıkışıp kaldım. Hayatın bizi nasıl değiştirdiğini ve bazı duyguların neden asla eskisi gibi olmadığını sorguluyorum.
Otuz yaşında, İstanbul’un kalabalığında kaybolmuş bir kadınım. Tüm arkadaşlarım hayatlarını kurarken, ben beş yıl önceki boşanmamın gölgesinde yalnızlıkla boğuşuyorum. Her geçen gün, içimdeki boşluk büyürken, bir çıkış yolu arıyorum.
Kocamın küçümseyici sözleriyle sarsıldığım bir sabah, aynada kendime bakarken hayatımın nasıl bu hale geldiğini sorguladım. Anneliğin yükü, evliliğin çatlakları ve ailemin beklentileri arasında sıkışıp kaldım. Şimdi, kendi değerimi bulmak için savaşırken, siz olsaydınız ne yapardınız?
Yılbaşı sabahı, pencereden dışarı bakarken içimdeki boşluğu ve hayal kırıklığını anlatıyorum. Ailem ve çevrem tarafından sürekli ideal bir eş bulmam için baskı altındayım, ama seçtiğim adamın gerçek yüzünü çok geç fark ettim. Şimdi, kendi seçimlerimle ve toplumun beklentileriyle yüzleşirken, hayatımın en zor kararını vermek zorundayım.
Adım Elif Yılmaz. 21 yaşındayım ve Ankara’nın kenar mahallelerinden birinde yaşıyorum. Hayatımın en büyük şokunu yaşadığım o geceyi ve sonrasında yaşadıklarımı, içimdeki acıyı ve yalnızlığı anlatmak istiyorum. Belki birileri beni anlar, belki de yalnız olmadığımı hissederim.
Bugün, Elif’i gerçekten sevdiğimi ve onu kaybettiğimi anladığım gündü. Yirmi yıl sonra, lise mezunları buluşmasında geçmişimle yüzleşirken, pişmanlıklarım ve içimdeki boşluk beni boğdu. Hayatım boyunca peşinden koştuğum başarıların, Elif’in gülüşünün yerini asla dolduramayacağını geç de olsa fark ettim.
Üç yıl boyunca sevdiğim adamın yanında kendimi güvende sanıyordum. Bir sabah, kahvaltı masasında söylediği tek bir cümleyle dünyam başıma yıkıldı. Şimdi, kendimi ve hayatımı yeniden inşa etmeye çalışıyorum.
Adım Emre Yıldız. 15 yaşındayım ve ailemin sürekli ‘hiçbir şeye yaramazsın’ sözleriyle büyüdüm. Bu hikaye, içimde biriken öfkenin, umutsuzluğun ve sonunda bulduğum cesaretin hikayesidir.
Herkes için mükemmel olmaya çalışırken kendi benliğimi nasıl kaybettiğimi, İstanbul’un karmaşasında boğulurken içimdeki fırtınayla nasıl yüzleştiğimi anlatıyorum. Dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen hayatımın aslında ne kadar kırılgan olduğunu, ailemin ve eşimin beklentileriyle nasıl savaştığımı paylaşıyorum. Sonunda, gerçekten kimin için yaşadığımı sorgularken, okuyuculara da kendi hayatlarını düşünmeleri için bir pencere açıyorum.
Benim adım Burak. Hayatımın en mutlu günü olması gereken düğünüm, ailemin baskısı ve geleneklerin gölgesinde neredeyse bir kabusa dönüştü. O gün, hem aşkımızı hem de kendi sınırlarımızı savunmak zorunda kaldık.
Adım Burak. Hayatımda en çok nefret ettiğim insanın bir gün en yakınım, hatta sevgilim olacağını kimse söylese inanmazdım. Bu hikaye, rekabetin, aile baskısının ve önyargıların gölgesinde filizlenen bir aşkın hikayesi.
Benim adım Elif. Anadolu’nun küçük bir kasabasında, ailemin ve çevremdekilerin beklentileriyle büyüdüm. Bu, kendi çocuğum ve ailem arasında kalıp, hayatımın en zor kararını vermek zorunda kaldığım hikayem.