Adım Tamer. Hayatımın en mutlu anı olması gereken bir günde, annemle eşim arasında kaldım. Kızımın doğumuyla başlayan bu ziyaret, ailemizin huzurunu paramparça etti ve beni en zor seçimle baş başa bıraktı. Şimdi, geçmişin gölgesinde, doğru olanı yapıp yapmadığımı sorguluyorum.
Hayatımın en karanlık gününde, eşim Asuman’ın gözlerinin içine bakarken, içimdeki öfkeyi ve hayal kırıklığını kelimelere dökemiyordum. Onu affetmekle, tamamen hayatımdan çıkarmak arasında sıkışıp kaldım; sonunda, ona maddi güvence sağladım ama bir daha asla görüşmemek üzere yollarımızı ayırdım. Şimdi, yalnızlığımda, verdiğim kararın ağırlığıyla baş başa kaldım ve kendime sormadan edemiyorum: Gerçekten affetmek nedir, yoksa sadece unutmaya mı çalışıyoruz?
Bir yangının ortasında oğlumu kaybettim. O anı, o kokuyu, o çaresizliği asla unutamayacağım. Şimdi, acımın içinde kaybolmuşken, Yiğit’in cesaretiyle teselli bulmaya çalışıyorum.
Benim adım Kemal. Hayatım boyunca eşim Ayşe’yle birlikte çocuklarımız Emre ve Derya için çalıştık, didindik, bir yuva kurduk. Ama bir gün, o yuvada kendimi yabancı hissettim; çünkü en çok güvendiğim insanlar, kendi çocuklarım, beni ve eşimi evimizden göndermek istediler.
Bir pazar günü, oğlumun evinde sofrada yaşanan sessizliğin ardından gelinim bana bir daha gelmememi söyledi. O an, yıllardır kutsal bildiğim pazar sofralarının, aile sıcaklığının ve oğlumla aramdaki bağın bir anda yok olduğunu hissettim. Şimdi, yalnızlığın ve kırık bir geleneğin ortasında, oğlumun hayatında hâlâ bir yerim olup olmadığını sorguluyorum.
Kızımın mutluluğu için hayatımdan, hayallerimden ve gençliğimden vazgeçtim. Şimdi ise, bir zamanlar uğruna her şeyi göze aldığım o kız, beni evimden kovdu. Bu ihaneti ve yalnızlığı anlatırken, içimdeki acıyı ve umudu saklamaya çalışıyorum.
Bir sabah, annemin kokusunu ararken buldum kendimi. Evdeki sessizlik, yüreğime ağır bir taş gibi oturmuştu; Teyze Tülay’ın sesiyle irkildim ama annemin sesi değildi bu. O gün, annemin yokluğunda büyümenin ne demek olduğunu ilk kez iliklerime kadar hissettim.
Hayatımın en karanlık günlerinde, üvey annem bana elini uzattı. Babamın ölümünden sonra, yalnızlık ve çaresizlik içinde kaybolmuştum. Şimdi geriye dönüp baktığımda, ona minnettar olmamın ne kadar derin bir anlamı olduğunu daha iyi anlıyorum.
Bir yıl önce, biri bana kocamdan ayrılacağımı söylese, ona gülerdim. On iki yıl boyunca hayatımın aşkı olan, herkesin imrendiği, çocuklarımın babası olan Mehmet’ten vazgeçmek aklımın ucundan bile geçmezdi. Ama şimdi, iki çocuğumla birlikte ablamın evinde, İstanbul’un kenar mahallesinde yeni bir hayata tutunmaya çalışıyorum.
Adım Kemal. Yıllarca Almanya’da çalışıp, İstanbul’da bir ev sahibi oldum. Şimdi ise kızımın evliliği ve damadımın ailesi yüzünden, yıllarca biriktirdiğim her şeyi kaybetme korkusuyla yaşıyorum. Bu, ailemin geleceği için verdiğim bir savaşın hikayesi.
Kırk bir yaşındayım ve hayatımın kontrolünü kaybettiğim o güne kadar sıradan bir adam olduğumu sanıyordum. Eşim Sema ve iki çocuğumla on yıldan fazla bir süredir birlikteydik, ama oğlum Emir’in yaptığı bir hamle her şeyi altüst etti. Şimdi, geçmişin ağırlığı ve ailemin dağılmasıyla baş başa kaldım, kendime hâlâ şu soruyu soruyorum: Nerede yanlış yaptım?
Oğlumun kapısını çaldığımda, bana bakmadan ‘Benim annem yok,’ dedi ve arkasını dönüp gitti. O an içimde bir şeyler koptu; yıllardır biriktirdiğim pişmanlıklar, suçluluklar ve çaresizlik, bir anda üzerime yıkıldı. Şimdi geçmişe bakınca, her şeyin nasıl bu noktaya geldiğini düşünüyor ve kendime soruyorum: Bir insan, kendi çocuğunun gözünde nasıl bu kadar yabancılaşır?