Beş yıl önce, Ankara’nın kenar mahallelerinden birinde sıradan bir yaz günü hayatım altüst oldu. Camdan gelen ince bir iniltiyle irkildim, aşağıya baktığımda, naylona sarılmış bir yavru köpek gördüm; sanki çöpe atılmış bir eşya gibi. Koki’yi eve aldığım andan itibaren hem ailemle olan ilişkilerim hem de kendimle yüzleşmelerim başladı, sevgimizin ise yıllar süren bir sınavı olacaktı.
Yılbaşı gecesi, Ankara’nın soğuğunda, patlayan havai fişeklerin ve kahkahaların arasında evliliğimle yüzleşmek zorunda kaldım. Eşim Serkan’ın gösteriş merakı ve benim huzur arayışım, o gece çatıştı ve içimdeki sessizliği kırdı. O an, kendi sesimi mi yoksa evliliğimizin kırılgan huzurunu mu seçeceğime karar vermem gerekti.
Yirmi yıllık evliliğimin ardından eşim, Murat, beni başka bir kadın için terk etti. İki yıl boyunca yalnızlık ve kendimi arayışla mücadele ettim; sonra Murat geri döndü, ama ben artık aynı kadın değildim. Bu hikaye, affetmenin, kendini bulmanın ve yeniden güvenmenin ne demek olduğunu anlatıyor.
Bir kış sabahı, Ankara’nın gri sokaklarında, 57 numaralı otobüste cam kenarında otururken hayatımın ne kadar değiştiğini düşündüm. Elimde ucuz bir marketten aldığım küçük bir pasta vardı; dışarıda kar, içimde ise tarifsiz bir boşluk… Ailemle yaşadığım çatışmalar, kayıplar ve yalnızlık, her şey bu yolculukta bir kez daha karşıma çıktı.
Eski evimizin kapısında, yıllar sonra geri dönen eşim Murat’ı karşılamak üzereyim. Beni ve iki çocuğumuzu genç bir kadın için terk etmişti; şimdi ise pişmanlıkla geri dönüyor. Affetmek mi, yoksa kendi yoluma devam etmek mi?
Bir akşam, kırk yıllık evliliğimi ardımda bırakıp Ankara’daki evimden çıktım. Yıllarca herkes için yaşadım, kendim için hiç yaşamadım. Şimdi, özgürlüğün ne demek olduğunu yeniden öğreniyorum ve hikâyemi paylaşarak başka kadınlara umut olmak istiyorum.
Küçüklüğümden beri ailemin gözünde hep suçlu, hep yanlış anlaşılmış bir çocuk oldum. Annemin bana olan güvensizliği, kardeşlerimin bana yüklediği suçlar ve babamın sessizliği arasında sıkışıp kaldım. Yıllar geçtikçe, kendi kimliğimi bulmak ve bu zincirleri kırmak için verdiğim mücadele, beni hem yordu hem de güçlendirdi.
Yılbaşı gecesi, Ankara’nın soğuğunda, eşim Serkan’la aramızdaki çatlaklar patlayan havai fişekler gibi bir bir ortaya çıktı. Onun gösteriş merakı ve dışarıya oynayan tavırlarıyla, benim huzur arayışım arasında sıkışıp kaldım. O gece, kendi sesimi bulmakla evliliğimizin kırılgan dengesini korumak arasında bir seçim yapmak zorunda kaldım.
Adım Elif Yılmaz. 21 yaşındayım ve Ankara’nın kenar mahallelerinden birinde yaşıyorum. Hayatımın en büyük şokunu yaşadığım o geceyi ve sonrasında yaşadıklarımı, içimdeki acıyı ve yalnızlığı anlatmak istiyorum. Belki birileri beni anlar, belki de yalnız olmadığımı hissederim.
Benim adım Elif. Ankara’nın kenar bir mahallesinde, dedemle babaannemin yanında büyüdüm. Dedem bana hep kol kanat gerdi, ama babaannemle aramızda yıllarca süren bir soğukluk ve kırgınlık vardı; bu hikaye, ailedeki sevgisizliğin ve sırların bir çocuğun hayatında nasıl izler bıraktığını anlatıyor.
Benim adım Elif. Bu hikâye, ailemin bana sırt çevirdiği, toplumun önyargılarıyla boğuştuğum ve yoksulluğun pençesinde hayatta kalmaya çalıştığım yılları anlatıyor. Kendi karanlığımda kaybolurken, onurumu ve kendime olan saygımı nasıl yeniden kazandığımı paylaşmak istiyorum.
