Kapıda titreyen ellerimle beklerken, gözlerim oğlumun gözlerinde bir zamanlar bana yer bulan sevgiyi arıyor… Kapı açılıyor, Cem’in sesi soğuk. “Anne, bu böyle devam edemez.” O ana kadar, ne geçmiş bayramlarda yaşanan sevinç ne çocukluğunda dizimizde uyuduğu anılar; hiçbir şey yokmuş gibi… Oğlumun ardında dimdik duran Gözde, sessiz ama her hareketiyle o anın sahibi. İçimde bir şeyler kırılıyor, ama annelik gururu susuyor. Sözlerim boğazımda düğümlenmiş, nefes almakta bile zorlanıyorum. ‘Buraya bu kadar yol geldim, ama burada bana ait bir yer olmayacak mı artık?’ Tam kapı kapanacakken arkasında bıraktıkları gölgeler, yaşadığım kırıklığın yankısı oluyor… Acaba bir annenin yeri, oğlunun hayatında nasıl bu kadar kolay silinir? Bugünün yanıtı, geçmişte mi gizli? Tüm detayları ve cevabı halen kalbimde taşıyorum… Merak ediyorsan, aşağıdaki yorumlarda gözlerinin bana dokunmasına izin ver, gerçek yüzüyle hikayemi orada paylaşacağım 📩🙌