Adım Elif. İstanbul’da küçük bir apartman dairesinde eşim Cem ve üç yaşındaki kızımız Zeynep’le yaşıyorum. Ailem benden sürekli bir şeyler isterken, hem yardım etme isteğim hem de kendi sınırlarımı koruma ihtiyacım arasında sıkışıp kaldım.
Bir sabah, kayınvalidemin sözleriyle dünyam başıma yıkıldı. Kendi torunuma gösterilmeyen sevgi, el kadar bir ayrımcılıkla ailemizi böldü. Bu hikaye, adaletsizliğin ve sessiz acının gölgesinde kalan bir annenin içsel mücadelesini anlatıyor.
Kucağımda ağlayan bebeğimle kapıyı açtığımda, kayınvalidem Habibe Hanım’ın bakışları üzerimdeydi. Uykusuzluk, yorgunluk ve beklentiler arasında sıkışıp kalmıştım. O gün yaşadıklarımız, ailedeki rollerimizi ve birbirimize bakışımızı sonsuza dek değiştirdi.
Gelinim Elif’in bana mesafeli davranmasıyla başlayan hikayemde, torunlarımın hayatında yer bulmaya çalışırken yaşadığım hayal kırıklıklarını ve aile içi çatışmaları anlatıyorum. Kendi annelik tecrübelerimle gelinimin annelik tarzı arasındaki farklar, beni hem yalnızlığa hem de sorgulamaya itti. Şimdi ise, uzak durduğum için suçlanıyor ve kendimi hiç olmadığı kadar çaresiz hissediyorum.
Hayatımın en zor anında, eski kayınvalidem Nevin Hanım’ın gözlerinin içine bakarken, anneliğimin sorgulanmasına şahit oldum. Boşandıktan sonra hem oğlum Emir’i hem de kendimi ayakta tutmaya çalışırken, toplumun ve ailemin üzerime yüklediği baskılarla mücadele ettim. Şimdi, yaşadıklarımı anlatırken, anneliğin gerçekten ne demek olduğunu sorguluyorum.