Oğlumun evliliğinde yaşanan çatışmaların ortasında, çaresizliğimi dua ile bastırmaya çalıştım. Gelinimle aramızdaki mesafe büyüdükçe, ailemizin huzuru için Rabbime sığındım. Kendi içimde verdiğim mücadele, beni hem yıprattı hem de güçlendirdi.
Hayatımın en karanlık gününe, annemin gözyaşlarıyla açılan bir telefonla uyandım. Babamın ihanetiyle dağılan ailemizin küllerinden yeniden doğmaya çalışırken, yıllar sonra babamın kapımızı çalmasıyla içimdeki fırtına yeniden koptu. Affetmek mi, yoksa geçmişin acısında kaybolmak mı; hâlâ cevabını bulamadığım bir soru olarak önümde duruyor.
Gece vardiyasından dönerken polis bariyerini geçtim ve birkaç dakika sonra aldığım telefonla hayatım altüst oldu. Oğlumun başına gelen korkunç kazayı, o bariyerin ardında yaşandığını öğrendiğimde içimdeki acı tarif edilemezdi. Bu hikaye, bir annenin çaresizliği, pişmanlığı ve toplumun gençlere karşı duyarsızlığı üzerine.
Eşim Serkan’la evlendiğimde, kayınvalideme asla ‘anne’ dememeye karar verdim. Bu kararım ailede büyük bir fırtına kopardı ve beni, kendi annemle olan bağımı, aidiyet duygumu ve evlilikteki yerimi sorgulamaya itti. Şimdi, yaşadıklarımın ardından, gerçekten bir insana iki kere ‘anne’ demek zorunda mıyız diye düşünüyorum.
Bir gece annemin nefes alışlarını dinlerken, içimdeki korku ve çaresizlikle yüzleştim. İnancımın sınandığı, dua ile umudu yeniden bulduğum o zorlu günleri anlatıyorum. Annemi kaybetme korkusuyla mücadele ederken, kendimi ve ailemi yeniden keşfettim.
İki kızım, Elif ve Zeynep, çocukluklarından beri birbirleriyle asla tam anlamıyla yakın olamadılar. Şimdi ise, kendi oğulları Arda ve Mert üzerinden rekabetlerini sürdürüyorlar ve ben bir anne olarak bu döngüyü kıramamanın acısını yaşıyorum. Bu hikâyede, aile içindeki kırgınlıkların ve kıskançlıkların nasıl nesilden nesile aktarıldığını anlatıyorum.
Oğlum Efe’nin saçını izinsiz kestiklerinde dünyam başıma yıkıldı. Okulun kayıtsızlığı, çevremdeki insanların önyargıları ve kendi korkularımla yüzleşirken, Efe’nin onurunu korumak için her şeyi göze aldım. Bu mücadele sadece Efe için değil, tüm çocuklar için bir ses olma çabasıydı.
Bir sabah, kardeşim Zeynep’in ani kararıyla ailemizin yıllardır süren sessiz çatışmaları gün yüzüne çıktı. Annemin evinin satılmasıyla ilgili alınan bu karar, hepimizi derinden sarstı ve geçmişteki kırgınlıklarımızı yeniden hatırlattı. Şimdi, bu kararın ağırlığı altında, ailemizin geleceği ve birbirimize olan bağlılığımızı sorguluyorum.
Bir psikolog olarak kendi blogumda hayatımdan, çocukluğumdan ve ailemin dağılmasından bahsediyorum. Bir gün parkta tanıştığım küçük bir kız, bana kendi geçmişimi ve yaşadığım acıları hatırlattı. Onunla kurduğum bağ sayesinde hem kendi yaralarımı hem de onun yalnızlığını anlamaya başladım.