Bir anda odada yankılanan kahkahasıyla beni küçümseyen Haluk Bey’in gözlerinin içine baktım. Annem, villanın hizmetçisi olarak her gün sessizce çalışırken ben, onun gölgesinde büyüdüm; ama içimdeki öğrenme aşkı hiçbir zaman sönmedi. Haluk Bey’in alaycı bakışları arasında, dokuz dili nasıl öğrendiğimi ve neden bu kadar çabaladığımı anlatmaya başladım. Her kelimede, annemin bana verdiği cesareti ve yoksulluğun üzerime yüklediği ağırlığı hissettim. O an, hayatımın dönüm noktasıydı; ya ezilecektim ya da kendimi ispatlayacaktım.