Beşinci sınıfta bacağımı kırdığımda, babamın ilk kez bana sarılmasını ummuştum. Annem yanımda oturuyordu ama gözleri bomboştu, kalbi ise bana kapalıydı. O gün, çocukluğumun en derin yarasının asla kapanmayacağını anladım.
Oğlum Efe’nin, babasının onu artık sevmediğini düşündüğü o an, dünyam başıma yıkıldı. Boşanmanın ardından ailemizdeki sessizlik ve yanlış anlaşılmalar, Efe’nin kalbinde derin yaralar açtı. Şimdi, bir anne olarak, oğlumun gözlerindeki hüznü silmek için ne yapmam gerektiğini sorguluyorum.
Hayatımın en karanlık gecesinde, annemle aramızdaki derin uçurumu ve babamın yokluğunda yaşadığım çaresizliği anlatıyorum. Bir yanlış anlaşılma yüzünden ailemle aramda kopan bağları ve yeniden güven inşa etmenin ne kadar zor olduğunu gözler önüne seriyorum. Bu hikaye, affetmenin ve yeniden başlamanın ne kadar zor ama bir o kadar da gerekli olduğunu sorguluyor.
Hayatım boyunca babamı hiç tanımadım. Annem ve babaannemle, yoksulluğun gölgesinde büyüdüm; her günümüz bir mücadeleydi. Babamın başka bir ailesi olduğunu öğrendiğimde, içimdeki boşluk daha da büyüdü.