Hayatımın en zor döneminde, ailemin dağılma noktasına geldiği bir bahar sabahı, eski evimizin bahçesinde umut aradım. Yıllarca çocuklarım için güçlü olmaya çalışırken, kendi hayallerimi ve acılarımı hep erteledim. Şimdi, geçmişin gölgeleriyle yüzleşirken, bir anne olarak doğru olanı yapıp yapmadığımı sorguluyorum.
Küçük bir Anadolu kasabasında yalnız kalan bir anneanne olarak, bahçemdeki çiçeklerle avunuyorum. Kızım Elif, İstanbul’da çalışıyor ve yılda ancak birkaç kez gelebiliyor. Hayatın getirdiği zorluklar ve mesafeler, aile olmanın gerçek anlamını yeniden keşfetmemi sağladı.
Hayatım boyunca hep başkalarının beklentileriyle savaştım. Annemin ‘Büyük düşün, büyük yaşa’ sözleriyle büyüdüm ama bir gün, küçük bir bahçede huzuru buldum. Şimdi ise, sade bir yaşam mı yoksa gösterişli bir hayat mı daha değerli, bunu sorguluyorum.
Hayatım boyunca bir bahçem olsun istedim, ama bu hayalime en karanlık günlerimde kavuştum. Kızımla aramızdaki soğukluk yıllarca içimi kemirdi, ta ki o küçük bahçede yeniden birbirimizi bulana dek. Şimdi penceremden dışarı bakarken, toprağın ve çiçeklerin bana geri verdiği umudu ve sevgiyi düşünüyorum.