Adım Zeynep. Hikâyem, mutfakta oğlumun ağlaması ve eşim Emre’nin ablasının çocuklarını bana bırakmak istemesiyle başlıyor. Kendi sınırlarım ile ailemin benden bekledikleri arasında sıkışıp kalıyorum; yorgunluk, suçluluk ve anneliğin görünmeyen yükleriyle boğuşuyorum. Bu, Türkiye’de anneliğin ve kadın olmanın ne demek olduğunu sorguladığım, içten ve çarpıcı bir yolculuk.