İki hafta boyunca kendi evimde yabancı gibi hissettim; bayram için gelen ailem gitmek bilmedi. Sonunda cesaretimi topladım ve sınırlarımı çizmek zorunda kaldım. Bu hikaye, en sevdiklerimize karşı bile kendimizi korumanın ne kadar zor olduğunu anlatıyor.
Bir bayram akşamı annemle eşim arasında yaşanan büyük bir kavga, beni hayatımın en zor seçimiyle baş başa bıraktı. Annemin geleneklere bağlılığı ile eşimin özgürlüğe olan inancı arasında sıkışıp kaldım. Bu hikaye, aile bağları, evlilik ve Türkiye’deki geleneklerin insanı nasıl ikiye böldüğünü anlatıyor.
Benim adım Gülten. İstanbul’un Kadıköy’ünde küçük bir apartman dairesinde yalnız yaşıyorum. Üç çocuğumu büyütmek için hayatımı verdim, ama şimdi onların sesini duymak için her gün umutla bekliyorum.
Oğlumun gelişini her bayram umutla beklerken, gelinimin engelleriyle karşılaşmam beni her seferinde biraz daha yıpratıyor. Ailemdeki bu kopukluk, içimde derin bir boşluk ve çaresizlik bırakıyor. Yıllar geçtikçe, oğlumla aramdaki mesafe sadece kilometrelerle değil, kalplerimizle de büyüyor.
Her bayramda ailemin sofrasında bir huzursuzluk baş gösteriyor. Annem, eşim Zeynep’i asla kabullenemedi ve her seferinde aramızda bir duvar örüyor. Bu yıl, tüm duygularım ve geçmişin yüküyle yüzleşmek zorunda kaldım.
Eşimle ayrıldıktan sonra iki oğlumla baş başa kaldım. Hayatım çocuklarım ve geçim derdi arasında sıkışıp kalırken, ailemden beklediğim desteği göremedim. Yıllar sonra, bayram sofrasında eksik sandalyelere bakarken, fedakarlıklarımın karşılığını hiç alamadığımı düşündüm.