Her sabah gözlerimi açtığımda, evin sessizliğinde yankılanan bir eksiklikle başlıyorum güne. Kızım Elif’in evliliği üzerinden yıllar geçti, ama hâlâ evimizde bir çocuk sesi duyamadım. Umudumla, sabrımla, bazen de çaresizliğimle verdiğim mücadele, beni hiç beklemediğim bir gerçekle yüzleştirdi.
Bir sabah annemle tartışırken, içimde yıllardır biriken yalnızlığın ve beklentilerin ağırlığıyla yüzleşmek zorunda kaldım. Hayatım boyunca hep doğru kişiyi bekledim, ama her geçen yıl hem umutlarım hem de korkularım büyüdü. Şimdi, aşkın gerçekten var olup olmadığını sorgularken, geçmişim ve annemle olan ilişkimin gölgesinde kendi yolumu bulmaya çalışıyorum.
Hayatım boyunca aşkı aradım, ama her seferinde bir adım geride kaldı. Annemle birlikte büyüdüm, yokluğun ve beklentilerin gölgesinde. Şimdi, yıllar sonra, kendime sormadan edemiyorum: Gerçekten aşkı bulmak mümkün müydü, yoksa hep yanlış yerde mi aradım?
