Her sabah, saat 6:48’de perdeyi araladığımda başlayan, güneş ışığı ile yıkanan hayatımın anlatısı bu. Annemin sessizliği, ablamın uzaklaşan ayak sesleri ve babamın eksikliğiyle dolu, dramatik bir aile sarmalında, umutla ve umutsuzluk arasında savrulan bir genç kız olarak kendi yolumu bulmaya çalıştım. Bu hikayede, kayıpların, pişmanlıkların ve küçük umutların peşinde, bir Türk ailesinin çatısında çözüm arayışımı paylaşıyorum.
Adım Gülseren Yılmaz. Bursa’nın eski mahallelerinden birinde, üç katlı bir apartmanın ikinci katında yaşıyorum. Bu hikâyeyi yazıyorum çünkü içimdeki öfkeyi, hayal kırıklığını ve yalnızlığı başka türlü atamıyorum; belki birileri okur da, benim gibi hisseden kadınlar yalnız olmadıklarını anlar.
Ben Ahmet, Bursa’da bir tekstil fabrikasında ustabaşıyım. En yakın arkadaşım Yasin’in benden borç istemesiyle başlayan olaylar, hem iş yerindeki huzurumu hem de insanlara olan güvenimi derinden sarstı. Bu hikaye, dostluk, güven ve hayal kırıklığı üzerine içimi yakan bir hesaplaşma.
Her şey, ölüm döşeğinde bana son bir söz veren babaannemin isteğiyle başladı: yıllardır uzak kalan ve ailemize acı getiren kardeşim Serhat’ı evime almak zorunda kaldım. Aynı çatı altında yaşamak, geçmişin kapanmamış yaralarını yeniden açtı ve aile, affetmek ile güvenmek kavramlarını sorgulamama neden oldu. Kendi içimizdeki şeytanlarla yüzleşmeden, birini hayatımıza gerçekten almanın ya da sonsuza dek kapıyı kapatmanın ne kadar zor olduğunu anladım.
