Ben Leyla, üç çocuk annesi ve dul bir kadınım. Eşim Murat’ı ani bir trafik kazasında kaybettikten sonra, Saraybosna’dan İstanbul’a uzanan hayatımda hem geçim derdiyle hem de annemin bana ve torunlarına sırt çevirmesiyle mücadele ediyorum. Her gün, çocuklarım için ayakta kalmaya çalışırken, annemin soğuk tavrı ve yalnızlığımın ağırlığıyla boğuşuyorum.
Bir sabah, kayınvalidemle aramızdaki buz gibi sessizliği bir telefon bozdu. Eşim Elif’in hastalığı, ailemizi bir araya getirdi ve kayınvalidemle aramızda beklenmedik bir dayanışma doğdu. Bu hikaye, aile içi çatışmaların, önyargıların ve zor zamanlarda kurulan gerçek dostluğun hikayesidir.
Altı ay önce, yaşlı komşum Meryem Teyze vefat etti. Eşi Hasan Amca, yalnızlığın ve kaybın ağırlığı altında ezildi; ben ise ona yardım etmeye çalışırken kendi hayatımda da bir boşlukla yüzleşmek zorunda kaldım. Bu hikaye, kayıptan sonra dayanışmanın, yalnızlığın ve insan olmanın ne demek olduğunu sorgulayan bir iç yolculuğun hikayesidir.
Bir sabah annemin ağır hastalığını öğrenmemle hayatım altüst oldu. Ailemizi bir arada tutmaya çalışırken, çaresizlik ve korkuyla baş etmeye çalıştım. Bu süreçte hem inancımı hem de insanın içindeki dayanma gücünü keşfettim.
Bir gece, gök gürültüsüyle uyanıp annemle banyoya sığındığımızda, hayatımızın ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha anladım. Babamın yokluğu, annemin bitmek bilmeyen mücadelesi ve yoksulluğun gölgesinde büyümek, beni hem güçlendirdi hem de derin yaralar açtı. Bu hikaye, İstanbul’un arka sokaklarında bir çocuğun hayatta kalma savaşı ve aile bağlarının sınandığı bir dramdır.