Oğlumun evliliğinde dışlandım, gelinim ve ailesi tarafından hep mesafeli görüldüm. Yıllarca ailem için her şeyimi verdim, ama bir gün kendi evim için bana geldiklerinde gerçek yüzleriyle karşılaştım. Şimdi, içimdeki kırgınlıkla, aile olmanın ne demek olduğunu sorguluyorum.
Adım Nermin. Bugün, yıllardır büyüttüğüm, her derdine koştuğum, gözüm gibi baktığım üvey kızım Elif’in düğününde, salonun kapısının dışında, yalnızca bir yabancı gibi bekliyorum. İçeriden yükselen kahkahalar, alkışlar ve müzik arasında, kendi hayatımın sessizliğinde kaybolmuş hissediyorum. Yıllarca bu ailenin bir parçası olmak için çabaladım; ama şimdi, kapının dışında, kendime soruyorum: Hiç gerçekten aileden biri oldum mu?
Oğlumun düğününde, hayatımın en önemli günlerinden birinde, kendimi dışlanmış ve değersiz hissettim. Gelinim tarafından görmezden gelindim, oğlum ise sessiz kaldı. Şimdi, aile kavramının anlamını sorguluyorum.
Oğlumun soğuk sesiyle, düğününe gelmememi istediğini söylediği o akşam, içimde bir şeyler koptu. Yıllarca tek başıma büyüttüğüm evladımın hayatındaki yerimi, bir anda kaybetmiş gibi hissettim. Şimdi, geçmişin ve bugünün acıları arasında sıkışıp kaldım; anneliğimin anlamını sorguluyorum.
