Kocamın bana ‘Bu evde hiç kimsesin’ dediği o günü asla unutamıyorum. O an, içimde yıllardır biriktirdiğim tüm acıların, kırgınlıkların bir anda yüzeye çıkmasına sebep oldu. Şimdi, o anı ve sonrasında yaşadıklarımı anlatırken, hâlâ ellerim titriyor.
Eşimle yaşadığım maddi ve duygusal mücadeleleri, kontrolcü tavırları ve iletişimsizliğin evliliğimizi nasıl çıkmaza sürüklediğini anlatıyorum. Kendi ayaklarım üzerinde durmaya çalışırken yaşadığım içsel çatışmalar ve ailemin sessizliğiyle baş etmeye çalıştım. Şimdi, hayatımın en zor kararını vermek üzereyim: Ya susup devam edeceğim ya da kendi yolumu çizeceğim.
İkinci gün grip olmama rağmen, eşimin ‘Prenseslik yapmayı bırak, ben açım!’ sözleriyle sarsıldım. Bu an, yıllardır içimde biriktirdiğim sessizliğin kırılma noktası oldu. Şimdi, geçmişime bakıp kendime soruyorum: Gerçekten susmak mı daha kolaydı, yoksa konuşmak mı?
Otuz yıllık evliliğim boyunca içimde biriken acıyı, suskunluğumu ve yavaş yavaş yok olan benliğimi anlatıyorum. Herkesin gözünde mutlu bir aileydik ama evimizin duvarları arasında yaşadığım yalnızlık ve değersizlik duygusu beni tüketti. Şimdi, 58 yaşında geriye dönüp bakarken, hayatımın anlamını ve kendi değerimi sorguluyorum.
