Adım Gülseren. Hayatım boyunca çocuklarım, Burak ve Elif için en iyisini istedim. Elif’e İstanbul’daki dairemi kullanması için izin verdiğimde, bu kararın ailemizi nasıl sarsacağını asla tahmin edemezdim.
Bir sabah eşim Murat’a, ‘Bir hafta sen kal çocuklarla, ben işe döneyim,’ dedim. O an yüzündeki rahat gülümseme hâlâ gözümün önünde. Ama bir hafta sonra, Murat’ın gözlerinde gördüğüm yorgunluk ve şaşkınlık, bana yıllardır anlatamadığım her şeyi bir anda anlatmış oldu.
Oğlum Efe’ye başkalarının alanına ve zamanına saygı göstermeyi öğretmeye çalışırken, kendi sabrım ve ailemle olan ilişkilerim sınandı. Her gün yeni bir mücadeleyle karşılaştım; bazen kendimi çaresiz, bazen de umutlu hissettim. Bu süreçte, ailemin geçmişinden gelen alışkanlıklarla yüzleşmek ve kendi anneliğimi sorgulamak zorunda kaldım.
Bir sabah, oğlumun kreşinden gelen bir telefonla hayatım altüst oldu. Eşim Zeynep’le birlikte, oğlumuz Emir’in uğradığı şiddeti öğrenince suçluluk, öfke ve çaresizlik arasında sıkışıp kaldık. Bu hikaye, bir ailenin adalet arayışını ve ebeveynliğin ağırlığını anlatıyor.
Bir gece annem tarafından evden atıldım, kucağımda bir yaşındaki oğlumla. O andan itibaren, bir babanın sevgisiyle ayakta kalmaya çalıştım. Bu hikaye, aile içi çatışmaların, gururun ve evlat sevgisinin gölgesinde yaşanan bir hayatta kalma mücadelesidir.
Hayatım boyunca çocuklarım için en iyisini istedim. Şimdi ise onlara miras bırakmama kararı aldım ve bu kararın ağırlığıyla yüzleşiyorum. Bu hikaye, bir annenin içsel çatışmasını, aile bağlarını ve Türkiye’de miras kavramının yarattığı derin tartışmaları anlatıyor.
Hayatımın sonbaharında, geçmişte aldığım kararların ağırlığıyla yüzleşiyorum. Seyahat etmediğim şehirler, çocuklarımla kuramadığım bağlar ve ailemin içinde bir türlü çözemediğim çatışmalar… Şimdi, yalnızlığımda, keşke dediğim anların gölgesinde kendime sorular soruyorum.
Adım Elif. 38 yaşında, yıllarca süren tedaviler ve umut kırıklıklarından sonra anne oldum. Oğlum Efe için her şeyi göze alırken, ailemin ve eşimin eleştirileriyle, anneliğin getirdiği suçluluk duygusuyla ve kendi korkularımla her gün yeniden yüzleşiyorum.
Bir sabah kapımızda ağlayan bir bebek bulduk; torunumuzdu. Yıllar önce kaybolan kızımız Zeynep’in izini sürerken, ailemizin geçmişteki hatalarıyla yüzleştik. Bu hikaye, ebeveynliğin zorluklarını ve aile bağlarının sınandığı anları anlatıyor.
