Üçüncü katın soğuk merdivenlerinde, elimde ağır bir pazar çantasıyla adım adım çıkarken, oğlum Emir’in küçükken her basamağı sayarak tırmandığı günleri hatırlıyorum. Şimdi ise, Emir’in eve dönmesini, sağ salim kapıdan içeri girmesini beklerken, içimde büyüyen korku ve umutsuzlukla boğuşuyorum. Hayatımın en zor sınavını verirken, ailemle aramdaki çatışmalar ve toplumun beklentileri arasında sıkışıp kaldım.
Bir akşam annemle mutfakta yaşadığımız tartışma, hayatımın en büyük kırılma noktası oldu. Babamın sorumsuzlukları ve annemin suskunluğu arasında sıkışıp kaldım. Kendimi, ailemin yükünü omuzlarımda taşırken buldum ve bu yükün altında ezildim.
Hayatımın en zor döneminde, boşanmanın ardından oğlum için aldığım nafakayla ayakta kalmaya çalışırken, ailemin benden beklediği fedakârlıklar karşısında ne yapacağımı bilemedim. Annem, kardeşimin çocuklarına da bakmamı istiyordu; ama ben zaten kendi çocuğum için verilen nafakayla zar zor geçiniyordum. Bu adaletsizliğin ortasında, hem annemle hem de kardeşimle yüzleşmek zorunda kaldım.