Benim adım Elif, 17 yaşındayım ve İstanbul’da yaşıyorum. Annem, bir yabancı uğruna beni ikinci plana attığında içimde kopan fırtınaları yıllarca kimseyle paylaşamadım. Şimdi, belki birileri kendini bulur ya da bir anne, kızını kaybetmeden önce bir kez daha düşünür diye hikâyemi anlatmaya karar verdim.
Hayatımın en zor döneminde oğlumun yaptığı bir hata, yeni kurmaya çalıştığım hayatımı altüst etti. Onu affedememenin ağırlığıyla her gün yüzleşiyorum. Şimdi, aynı evde yabancı gibi yaşarken, anneliğin ve affetmenin sınırlarını sorguluyorum.
Benim adım Gülten. Bu, kızım Elif’le aynı evde yaşarken onu nasıl kaybettiğimi ve aslında ne kadar az tanıdığımı fark ettiğim bir yazın hikâyesi. Sevgi, korku ve aile içindeki görünmez duvarlarla yüzleştiğim o yazı anlatıyorum.
Oğlumun sırt çantasında bulduğum bir paket bebek bezi, hayatımızı altüst etti. Onunla yüzleşirken hem anneliğimi hem de oğlumun güvenini sorguladım. Bu hikaye, aile içindeki sırların ve iletişimsizliğin nasıl derin yaralar açabileceğini anlatıyor.