Bir sabah, kızım Elif’in bana bağırarak ‘Artık burada kalamazsın, baba!’ dediği anı asla unutamıyorum. O an, yıllardır emek verdiğim, anılarla dolu evimden kovulmuş bir adam olarak, içimdeki boşluğu ve çaresizliği iliklerime kadar hissettim. Şimdi, bir köşede yalnız başıma otururken, geçmişin gölgesinde kaybolmuş umutlarımı ve kırık kalbimi onarmaya çalışıyorum.