Bir aile hafta sonunun huzurunu beklerken, eşimin kardeşi iki haftalığına evimize taşındı. Onun bencil ve buyurgan tavırlarıyla baş etmeye çalışırken, eşimin sessizliği beni daha da yalnız hissettirdi. Şimdi kendime soruyorum: Aile olmak, kendi sınırlarımızdan vazgeçmek mi demek?
Arabamızı satmaya karar verdiğimizde ailemde büyük bir fırtına koptu. Annemin endişeleri, eşimle aramızdaki tartışmalar ve çocuklarımın şaşkın bakışları arasında, bu kararı neden aldığımı sorguladım. Şimdi ise, arabasız bir hayatın eşiğinde, hem korku hem de umutla yeni bir başlangıca yelken açıyorum.
Ben, Elif, 29 yaşında yeni anne olmuş bir kadınım. Eşimden beklediğim desteği göremeyince annesinin gölgesinde kaldım ve en yakın arkadaşım bile beni suçladı. Şimdi, yaşadıklarımı sorguluyor ve gerçekten suçlu olup olmadığımı düşünüyorum.
Ben, Elif. Otuz altı yaşındayım ve üç çocuk annesiyim. Bir akşam yemeğinde eşimin tabağımdan köfteleri alıp, ‘Zaten kilo verdin mi ki?’ demesiyle hayatımın yükünü ve anneliğin görünmez suçluluğunu bir kez daha hissettim. Bu hikaye, bir kadının kendi evinde, kendi hayatında nasıl yabancılaştığını anlatıyor.