Kimse beni görmüyor, sanki bu apartmanın duvarlarından biriyim. Her gün aynı yüzlerle karşılaşıyorum ama kimsenin bana bir selamı bile yok. Yıllar geçtikçe, varlığımın silikleştiğini, yavaş yavaş yok olduğumu hissediyorum.
Kimse beni fark etmiyor. Yıllardır aynı apartmanda, aynı mahallede yaşıyorum ama sanki duvarlarla birim. Hayatımın anlamını ve varlığımı sorgularken, görünmezliğimin ardındaki acı gerçeklerle yüzleşiyorum.
Bir akşam, kayınvalidemin sesiyle başlayan tartışmada kimse beni duymadı. Kendi ailemde bile görünmez olduğumu fark ettiğimde, valizimi toplayıp anneme döndüm. Şimdi, yaşadıklarımı ve yeniden kendimi bulma umudumu anlatıyorum.
Bir sabah pencereden dışarı bakarken hayatımın ne kadar sessiz ve görünmez olduğunu fark ettim. Herkesin arasında kaybolmuş, kendi içimde boğulmuş bir kadındım. Bu hikaye, ailemin beklentileri, toplumun baskısı ve kendi korkularımla yüzleşirken yaşadığım içsel savaşın hikayesidir.
Hayatım boyunca hep arka planda kaldım, kimse beni fark etmedi. Ofisteki yeni çalışan Baran’a olan ilgim, kendimi değiştirmeye ve görünür olmaya çalışmamla birlikte içimde fırtınalar kopardı. Bu hikaye, görünmezliğin acısını, ailemin beklentileriyle mücadelemi ve kendi değerimi bulma yolculuğumu anlatıyor.
Kimsenin fark etmediği, adeta duvarın bir parçası gibi yaşayan bir kadının hikayesini anlatıyorum. Yalnızlık, aile içi kırgınlıklar ve toplumun duyarsızlığı arasında kaybolmuşken, kendi varlığımı yeniden sorguluyorum. Bu hikaye, görünmezliğin acısını ve insanın kendini bulma mücadelesini gözler önüne seriyor.
