Hastaneden taburcu olduğum gün, annem ve babam bana artık bize güvenme dediler. O an, korkunun yerine sevgiyi seçtim ve hayatımın en zor yolculuğuna başladım. Hemşire olarak yıllarca başkalarının hayatına dokundum, ama kendi ailemden böylesine bir kopuşu asla beklememiştim.
Ben, Elif Yılmaz. Hayatım boyunca başkalarına şifa olmaya çalıştım ama kendi yarama derman bulamadım. Ailem, aşkım ve mesleğim arasında sıkışıp kaldığım bu hikâyede, en çok kendime yabancılaştım.
Bir hastane gecesinde, hemşire olarak çalıştığım serviste yaşanan beklenmedik bir olayla hayatım altüst oldu. O gece, hastam Zeynep’in gizlice kaçmaya çalıştığını öğrendim ve bu olay beni kendi geçmişimle yüzleşmeye zorladı. Herkesin bir sırrı olduğunu ve bazen en yakınlarımızın bile gerçek yüzünü göremediğimizi anladım.