Adım Gülseren, 44 yaşındayım. Hayatımın en zor dönemini yaşıyorum; bir yanda geçmişin acısı, diğer yanda geleceğe dair umutlarım ve çocuklarımın bana koyduğu sınırlar arasında sıkışıp kaldım. Kendi mutluluğum için bir adım atmak isterken, ailemin ve toplumun beklentileriyle yüzleşmek zorundayım.
Annemin ikinci evliliğiyle birlikte sadece annemi değil, kendimi de kaybettim. İstanbul’da bir lojistik firmasında yönetici asistanı olarak çalışırken, çocukluğumun sıcaklığını ve annemin bana verdiği huzuru özlüyorum. Hayatımda ailemin değişimiyle birlikte oluşan boşluğu ve yeniden kendimi bulma çabamı anlatıyorum.
İkinci çocuğuma hamile olduğumu öğrendiğimde, kayınvalidemin ‘Bir torun yeter!’ demesiyle dünyam başıma yıkıldı. Eşim Emre’nin geçmiş evliliğinden bir çocuğu vardı ve ailemize yeni bir bebek katılacak olmasına rağmen, kayınvalidem beni ve doğmamış çocuğumu istemediğini açıkça belli etti. Bu hikaye, aile içi çatışmalar, yalnızlık ve annelik mücadelesiyle dolu bir kadının içsel yolculuğunu anlatıyor.
Eşim Elif’i kaybettikten sonra, oğlum Emir’le hayata tutunmaya çalıştım. Yıllar sonra, hayatıma giren Zeynep bana yeniden umut verdi; ta ki bir aile yemeğinde, Elif hakkında söylediği bir söz her şeyi altüst edene kadar. O akşamdan sonra, hem oğlumun hem de kendi kalbimin kırıklarını toplamak zorunda kaldım.