Hayatım boyunca utancımı saklamaya çalıştım. Dedemle ilgili gerçeği kimse bilmesin istedim, çünkü İstanbul’un zengin çevrelerinde fakirlik bir utançtı. Bir gün, bir eşarp her şeyi ortaya çıkardı ve hayatım altüst oldu. O an, kim olduğumu ve neyi sakladığımı sorgulamaya başladım. Şimdi ise, geçmişimle yüzleşmekten başka çarem olmadığını biliyorum.
Bir kış akşamı, İstanbul’un kalabalık bir caddesinde, küçük kız kardeşim Elif’in elini sımsıkı tutarken, içimdeki korku ve çaresizlikle bir yabancıya seslendim: “Amca, lütfen… Kardeşimi al. O çok aç…” Annemiz kaybolduğundan beri, Elif’le birlikte sokaklarda hayatta kalmaya çalışıyorduk. Her gün biraz daha umudumuzu kaybediyor, insanların bakışlarından utanıyordum. O an, bir yabancıya güvenmekten başka çaremiz kalmamıştı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, o gece verdiğim kararın hayatımızı nasıl değiştirdiğini sorguluyorum.