Adam beni küçük kızımız Derin’le terk ettiğinde, dünya başıma yıkılmış gibiydi. Ama kaynanam Melahat Hanım’ın sırf bana acı vermek için bir sabah ansızın kapıda belirdiği gün, hayatta kalma içgüdüm devreye girdi. O an hem kendim hem Derin için yeniden doğmam gerektiğini anladım.
Hayatımın en beklenmedik anında, bir sabah Kadıköy sokaklarında arkamdan gelen bir sesle durdum. O gün, geçmişimle yüzleşmemi sağlayan bir yabancıyla tanıştım ve ailemle aramdaki derin çatışmalar yeniden alevlendi. Şimdi, yaşadıklarımın ağırlığıyla, hayatımın anlamını ve kendi yolumu bulmaya çalışıyorum.
Çocukluğumun en unutulmaz anılarını, Kadıköy’deki o eski eşya dükkanında yaşadım. Hayatın yükünü erken yaşta omuzlarımda hissettim; ailemin geçim sıkıntısı, annemle babam arasındaki bitmeyen tartışmalar ve bir çocuğun umutla tutunduğu hayaller… Şimdi, yıllar sonra, o günlerin izini ve içimdeki cevapsız soruları hâlâ taşıyorum.
On sekiz yıl boyunca, Kadıköy’deki küçük kafemizde her sabah kahvesini içen Bay Hüseyin’in sessizliğine alışmıştım. Bir sabah artık gelmediğinde, ardında bıraktığı sessizlikte onun hayatına dair hiç bilmediğim gerçeklerle yüzleştim. Bu hikaye, yalnızlık, önyargı ve gündelik hayatın satır aralarında kaybolan duygular üzerine.
Bir yıl önce kaybettiğim aşkımın izini Kadıköy sokaklarında ararken, geçmişimle ve ailemin beklentileriyle yüzleşiyorum. Hayatımın en büyük pişmanlığını, annemin baskısı ve kendi korkularım arasında sıkışıp kalışımı anlatıyorum. Şimdi, bir akşamüstü, kendime ve size soruyorum: Gerçekten kendi hayatımızı mı yaşıyoruz, yoksa başkalarının hayallerini mi?
Bir akşamüstü, Kadıköy sokaklarında yaşadığım bir olay, hayatımın akışını değiştirdi. Bir yabancının yardım çığlığını duymazdan gelmemin ardından vicdanımla verdiğim mücadeleyi anlatıyorum. Herkesin başına gelebilecek bir anın, insanı nasıl içten içe kemirdiğini ve yüzleşmekten kaçtığımız gerçeklerle nasıl baş başa kaldığımızı sorguluyorum.
