Kızım Eylül’ün bir akşam gözleri dolu dolu “Anne, hamileyim ve anne olmak istemiyorum!” diye bağırarak hayatımı altüst edişini asla unutamayacağım. O gün ailemizdeki tüm dengeler sarsıldı, kalbimdeki acı, hayal kırıklığı ve çaresizlikle her birimize ağır bir sınav yaşattı. Zor günlerin ardından aramızda kopan bağları umut ve sevgiyle yeniden örmeye başladık; ama bazen, gerçekten affedebilir miyim, ya da o beni affedebilir mi, diye kendi kendime soruyorum.