Hayatımın en zor gecesiydi; annemle babamın kavgası, ablamın sessizliği ve içimde büyüyen yalnızlık… O gece, annemin gözyaşlarıyla ıslanan yastığımda, bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını hissettim. Şimdi, yıllar sonra, o anı hatırladıkça hâlâ içimde bir sızı var; peki, insan ailesinden kaçıp nereye sığınabilir ki?
Bir sabah annemin gözlerindeki kararlılıkla uyandım: ‘Bir ay içinde evden çıkmanız gerekiyor,’ dedi. Kız kardeşim Zeynep’le birlikte, annemizin bizi neden istemediğini anlamaya çalışırken, ailemizin geçmişindeki sırlar ve kırgınlıklar bir bir ortaya döküldü. Hayatımda ilk kez, ev dediğim yerin aslında ne kadar kırılgan olduğunu anladım.
Ablam Elif’in bana uygun bir eş bulma çabasıyla başlayan yolculuğumuzda, İstanbul’un kalabalık sokaklarında ve samimi kafelerinde aşkı aradık. Aile baskısı, özellikle babaannemin evlilik konusundaki ısrarları, üzerimde büyük bir yük oluşturdu. Sonunda, aşkın ve evliliğin aceleye getirilemeyecek kadar ciddi bir mesele olduğunu anladım.