Ben Zeynep Demirci, herkesin çekindiği, soğuk ve acımasız CEO. Ama bu demir maskenin ardında, yılların verdiği kırıklar, kayıplar ve asla adil olmayan bir dünyada hayatta kalmaya çalışan yaralı bir kalp yatıyor. Bu, gücün bedelini ödemiş bir kadının hiç kimsenin görmediği hikayesi.
Bir sabah Büşra’nın yokluğu ve masum bir bebekle baş başa kalışım her şeyi altüst etti. Hayallerimin ve mutluluğumun yavaşça eridiğini gördüm, ama yine de Umut’u ayakta tutmam gerektiğini biliyordum. Benim hikayem; aşkı, kırılmış hayalleri ve bir babanın güçsüz anlarında bulduğu mucizevi direnci anlatıyor.
O anı asla unutamam… Patronumun odasından çıktığımda ellerim titriyordu, gözlerim dolmuştu. Yıllardır hayalini kurduğum terfi sonunda bana verilmişti. Ama o an, içimde bir boşluk vardı; sanki kazandığım şey, kaybettiklerimin yanında çok küçüktü. Annemin bana son kez söylediği o cümle hâlâ kulaklarımda çınlıyordu: “Elif, başarı uğruna aileni kaybetmeye değer mi?”
İstanbul’un göbeğinde, dev bir holdingde geçen bu hikaye; hırs, ihanet ve aile bağlarının sınandığı, gözyaşı ve pişmanlık dolu bir yolculuk. Bir yanda iş arkadaşlarımın kıskanç bakışları, diğer yanda eşimin ve kızımın bana duyduğu kırgınlık… Herkesin benden bir beklentisi vardı, ama ben kimin tarafında olmalıydım?
Kariyer basamaklarını tırmanırken, en yakın dostumun sırtımdan vurması, ailemin bana sırt çevirmesi ve kendi içimde verdiğim savaş… Tüm bunların sonunda, gerçekten kazanan ben miydim, yoksa her şeyimi kaybeden?
Gerçekleri ve yaşadığım duyguları öğrenmek için yorumlara göz atmayı unutmayın! 👇👇
Hayatımın en zor kararını verirken, anneliğin yüküyle ve toplumun beklentileriyle boğuşuyordum. Kızım Elif’in varlığı, geçmişteki seçimlerimin gölgesinde büyüdü. Şimdi ise, geç kalmış bir pişmanlıkla yüzleşiyorum.
