Bugün yine o anları hatırlıyorum; her şeyin başladığı ve bittiği günleri. Elif sofrayı hazırlamıştı, mutfakta annesinden öğrendiği tarhana çorbasını kaynatıyordu, yanında da ince ince doğradığı biberleri kavuruyordu. Beş yıl boyunca umut ettik, çabaladık, ama evimizde bir çocuğun sesi hiç yankılanmadı.
Ben Zeynep. Kendi bedenimden bir çocuk beklenirken, başkasının hayalini taşımam istendi. Ailem, annem, toplumun baskısı ve kendi hayallerim arasında sıkışıp kaldım. Bu hikaye, bir kadının annelik, aile ve kendi kimliğiyle verdiği sessiz savaşın hikayesidir.
Benim adım Elif. Hayatımın en büyük sınavını, eşim Emre ve onun annesi Şengül Hanım’la aynı çatı altında yaşarken verdim. Sevgiyle başladığım evliliğim, aile baskısı ve çocuk sahibi olamamanın acısıyla bambaşka bir yöne savruldu.
Benim adım Elif. Yıllardır kayınvalidemin torun beklentisinin gölgesinde yaşıyorum. Eşim Murat gerçeği kabullenemiyor, bütün yük omuzlarımda; bu hikaye suskunluğun, acının ve aile sırlarıyla yüzleşme cesaretinin hikayesi.
Hayatımın en zor döneminde, anneliğe dair umutlarım tükenirken, evliliğimdeki çatlaklar derinleşti. Ailem, çevrem ve en çok da eşimden gördüğüm baskı, beni kendi içime hapsetti. Ama o karanlıkta, kendimi yeniden bulmayı öğrendim.
Hayatımın en karanlık gününde, eşim Serkan’ın soğuk sözleriyle sarsıldım. Çocuk sahibi olamayacağımı öğrendiğimizde, ailem ve toplumun baskısı altında ezildim. Ama bu acıdan yeniden doğmayı, kendi yolumu bulmayı öğrendim.
