Bir yaz günü, İstanbul’un eski bir mahallesinde, evimizin bodrumunda saklanmak zorunda kaldık. Hayatımın en zor kararlarını, ailemin gözlerinin içine bakarak vermek zorunda kaldım. Korku, umut ve çaresizlik arasında gidip gelirken, insanın ne kadar güçlü olabileceğini keşfettim.
Bir sabah, İstanbul’daki bir hastane koridorunda hayatımın en zor kararını verdim: Tanımadığım bir çocuğa böbreğimi bağışlayacaktım. Ailemle yaşadığım çatışmalar, korkularım ve içimde büyüyen umut, beni bambaşka bir insan yaptı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, gerçekten doğru olanı mı yaptım diye kendime soruyorum.
Üniversite yıllarımda, üç yakın arkadaşım ve ben, sıradan bir akşamın sonsuza dek hayatımızı değiştireceğini asla tahmin edemezdik. O gece, bir oyun masumiyetini kaybetti ve aramızda asla konuşulamayacak bir sır doğdu. Şimdi, yıllar sonra, o gecenin gölgesi hâlâ peşimi bırakmıyor.