Küçük mutfak penceresinden dışarı bakarken, hayatımın bir kez daha altüst olacağını hissettim. Annemin, ‘Odanı bir süreliğine kuzenin Baran’a vereceğiz,’ dediği an, içimde bir şeyler koptu. O günden sonra evimizdeki huzur, yerini sessiz bir savaşa bıraktı.
Bir akşam, evimdeki sessizliği bozan bir tartışmayla hayatım altüst oldu. Zor durumda olan kuzenimi evime aldım, ona ailem gibi davrandım; ama aylar sonra en büyük darbeyi ondan yedim. Şimdi, aileye duyulan güvenin gerçekten ne kadar değerli olduğunu sorguluyorum.
Küçüklüğümden beri kuzenim Zeynep’e hayranlık duydum. Onunla geçirdiğimiz yazlar, ailemizin sırları ve aramızdaki kıskançlık, hayatımın yönünü değiştirdi. Şimdi geçmişe bakınca, bazı yaraların asla kapanmadığını anlıyorum.
