Benim adım Amine ve kızım Lejla’nın nefesinin kesildiği o anı asla unutamam. O hastane odasında, monitörlerin bip sesiyle ve doktorların telaşlı fısıltıları arasında, hayatımın en büyük sınavını yaşadım. O günden sonra ailemizin hiçbir şeyi eskisi gibi olmadı.
Bir sabah, annemin çığlığıyla uyanıp hayatımın en zor gününe adım attım. O gün, mucizelere inanmanın ne kadar zor ama bir o kadar da gerekli olduğunu anladım. Şimdi size, o sabahın ve sonrasındaki günlerin içimde açtığı yaraları ve bana kattığı umudu anlatacağım.
Oğlumun hastalığıyla mücadele ederken, hayatımın en zor günlerini yaşadım. Bir yabancının fısıldadığı umut dolu sözler, beni çaresizliğin eşiğinden alıp bambaşka bir yola sürükledi. Şimdi, yaşadıklarımı anlatırken hâlâ o günkü duyguların ağırlığını üzerimde hissediyorum.
Benim adım Zeynep. Kızım Elif’in o hastane odasında nefesinin kesildiği anı asla unutamayacağım. O gece yaşadıklarımız, ailemizi ve inancımı sonsuza dek değiştirdi.
Oğlum Efe’nin kulaksız doğduğu gün hayatım altüst oldu. Onun için verdiğim mücadele, ailemin önyargıları ve toplumun acımasız bakışları arasında sıkışıp kaldım. Bu hikaye, bir annenin sevgisinin sınırlarını ve mucizenin her zaman mutluluk getirip getirmediğini sorguluyor.
Bir kış gecesi, oğlum Umut dünyaya geldiğinde nefes almıyordu. O an yaşadığım korku ve çaresizlik, ailemizin hayatını altüst etti. Ama Umut’un hayata tutunuşu, bize yeniden umut etmeyi öğretti.