Her şey, kızım Elif’in minik ayakkabılarının pencere kenarından aşağı düşmesiyle başladı. O an, annemle aramızdaki yıllardır biriken gerginlik yeniden alevlendi ve hayatımın en zor kararlarından biriyle yüzleşmek zorunda kaldım. Bu hikâyede, üç kuşak kadının çatışmasını, annelik kaygılarını ve İstanbul’da sıkışmış bir hayatın gerçeklerini anlatıyorum.
Oğlumun düğününden bir yıl sonra, onlara verdiğim sandığın köşede kırık ve tozlu durduğunu görünce içim parçalandı. Bu sandık, annemden bana, benden de gelinime geçen bir aile yadigârıydı. O an yaşadığım hayal kırıklığı, ailedeki sessiz çatışmaları ve nesiller arası değer farklılıklarını gözler önüne serdi.
Bir akşam, kayınvalidem Sevim Hanım ilk kez bir randevuya çıkarken, ben de küçük kızımla evde kalıyorum. Sevim Hanım’ın yıllardır yalnız kalmasının ardındaki acı gerçekleri ve ailemizdeki kırılgan dengeleri keşfederken, kendi annelik ve kadınlık kimliğimle de yüzleşiyorum. O gece yaşananlar, ailemizin geçmiş yaralarını ve geleceğe dair umutlarını yeniden şekillendiriyor.