Bir kış sabahı, parkta yalnız bir bankta otururken hayatımın kırılma noktasına geldim. Ailemle yaşadığım çatışmalar, işsizlik ve yalnızlık içinde kaybolmuşken, beklenmedik bir karşılaşma bana umut ve acı arasında ince bir çizgi sundu. Bu hikaye, kaybolmuş bir ruhun yeniden kendini bulma çabasını anlatıyor.
Bir psikolog olarak kendi blogumda hayatımdan, çocukluğumdan ve ailemin dağılmasından bahsediyorum. Bir gün parkta tanıştığım küçük bir kız, bana kendi geçmişimi ve yaşadığım acıları hatırlattı. Onunla kurduğum bağ sayesinde hem kendi yaralarımı hem de onun yalnızlığını anlamaya başladım.
Bir kış sabahı, torunum Defne’yi sımsıkı sarmalayıp karla kaplı parka çıktım. Geçmişin gölgeleriyle, ailemin bana yüklediği suskunlukla ve kızımın bana olan kırgınlığıyla yüzleşmek zorunda kaldım. Hayatımın en zor kararını verirken, içimdeki yalnızlık ve anneliğin ağırlığı arasında sıkışıp kaldım.