Bir sabah, hayatımın en büyük kırılma anını yaşadım. Sevdiğim adamın gözlerimin önünde benden uzaklaştığını fark ettiğimde, içimdeki boşluk her şeyi yuttu. Şimdi, geçmişin gölgesinde, kendime ve başkalarına sormadan edemiyorum: Sevgi neden biter?
O gün anneme bağırdım: ‘Bir daha arama, meşgulüm!’ dedim. O günden sonra telefonum hiç çalmadı, annem bir daha aramadı. Şimdi, keşke o anı geri alabilsem diye içim yanıyor.
Bir anlık tutkuyla aldığım karar, hayatımın en büyük pişmanlığına dönüştü. Eşim Zeynep’i bir başkası için terk ettim, ama yıllar sonra anladım ki, gerçek kaybım ailemdi. Şimdi, dizlerimin üstünde af dilesem de, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
Oğlum Serkan’ın hayatında bir yabancıya dönüştüğüm anı asla unutamıyorum. Eşi Derya’nın gölgesinde kaybolan oğlumla gizli gizli buluşmak zorunda kalmak, içimi parçalıyor. Belki de onu fazla koruyup kolladım, ama şimdi bu yalnızlık ve pişmanlıkla baş başayım.
Bir gece yarısı, arabamı eski mahallemdeki o tanıdık sokağın köşesine çektim. İçimde yıllardır taşıdığım pişmanlık ve özlemle, geçmişin ağır yüküyle yüzleşmeye karar verdim. O gece, annemle yaşadığım son tartışmanın yankıları hâlâ kulaklarımda çınlıyordu.
Bir akşam işten eve döndüğümde, kızımın bıraktığı kısa bir notla karşılaştım. Hani’yle aramız hiçbir zaman mükemmel değildi ama onun bir gün ansızın çekip gideceğini asla düşünmemiştim. O an yaşadığım şok, korku ve suçluluk duygusu hâlâ içimi kemiriyor.
Küçük mutfağımızda, kızım Zeynep’in bana ‘Baba, gidiyorum’ dediği o anı asla unutamıyorum. O günden sonra hayatımda hiçbir şey eskisi gibi olmadı; her günüm, onun yokluğuyla ve içimde büyüyen pişmanlıklarla geçti. Şimdi, yıllar sonra kapımda beliren Zeynep’in gözlerinde hem umut hem de kırgınlık var, ve ben ona nasıl yaklaşacağımı bilemiyorum.
Bir sabah, hayatımın en absürt kavgasını yaşarken kendimi bir anda evli buldum. Her şey, bir çift don ve inat uğruna başladı; şimdi ise geçmişime bakıp, hangi anda gerçekten kaybolduğumu sorguluyorum. Ailem, mahalle baskısı ve kendi gururum arasında sıkışıp kaldığım bu hikâyede, aşkın ve pişmanlığın ne kadar iç içe geçtiğini anlatıyorum.
Hayatımın en karanlık günlerinde, bir ihanetin ardından ailemin ve kendi vicdanımın karşısında hesap vermek zorunda kaldım. Her şeyin bittiğini sandığım anda, pişmanlık ve utançla yüzleşirken, yeniden ayağa kalkmayı öğrendim. Şimdi, geçmişin gölgesinde yaşadıklarımı anlatırken, siz olsaydınız ne yapardınız diye soruyorum.
Oğlumun kapısını çaldığımda, bana bakmadan ‘Benim annem yok,’ dedi ve arkasını dönüp gitti. O an içimde bir şeyler koptu; yıllardır biriktirdiğim pişmanlıklar, suçluluklar ve çaresizlik, bir anda üzerime yıkıldı. Şimdi geçmişe bakınca, her şeyin nasıl bu noktaya geldiğini düşünüyor ve kendime soruyorum: Bir insan, kendi çocuğunun gözünde nasıl bu kadar yabancılaşır?
Hayatımın en zor gününde, annemin hastalığıyla yüzleşirken, hastane koridorunda kaderimi değiştirecek biriyle tanıştım. Ailemle yaşadığım çatışmalar, geçmişin pişmanlıkları ve geleceğe dair korkular arasında sıkışıp kaldım. Belki de her şey, o gün o adamla karşılaşmamla başladı.
Otuz altı yıl sonra, bir hastane kuyruğunda karşılaştığım eski sevgilimle yüzleşmem, geçmişin acılarını ve pişmanlıklarını yeniden gün yüzüne çıkardı. O an, yıllardır içimde taşıdığım sorulara ve yarım kalmış hikâyemize cevap aradım. Hayatımın en zor kararını vermek zorunda kaldım: Affetmek mi, yoksa geçmişin yükünü taşımaya devam etmek mi?
