Annemin yalnızlığını dindirmek için onu köyden İstanbul’daki evime aldım. Fakat bir ay sonra, aile içi çatışmalar ve beklenmedik zorluklar yüzünden onu tekrar köye göndermek zorunda kaldım. Şimdi herkes beni yargılıyor, ama kimse yaşadıklarımızı bilmiyor.
Kocam Mehmet’in köye taşınma hayaliyle benim şehirde kalma isteğim arasında sıkışıp kaldım. Bir ziyaret, ailemle yüzleşmem ve evliliğimizdeki çatlaklar, hayatımı altüst etti. Şimdi, hangi dünyanın bana ait olduğunu sorguluyorum.
Küçük bir Anadolu kasabasında, hayatını dürüstlük ve emekle geçiren bir anne olarak oğlumun düğününe davet edilmemekle yüzleşiyorum. Oğlumun şehirde kurduğu yeni hayatı ve bizim köydeki sade yaşamımız arasındaki uçurum, ailemizi sessizce parçalıyor. İçimdeki acı, utanç ve özlemle, bir annenin kalbinde açılan yarayı anlatıyorum.
Küçük bir Anadolu köyünde doğup büyüyen biri olarak, İstanbul’da üniversiteye başladığımda karşılaştığım önyargılar ve alaylarla mücadele ettim. Şehirdeki arkadaşlarım, kökenimle dalga geçerken kendi geçmişlerini unutmuşlardı. Toprağa olan sevgim ve ailemin bana kattığı değerlerle, kimliğimi bulmaya çalışırken yaşadığım içsel çatışmaları ve ailemle aramdaki kopuşu anlatıyorum.
Her sabah aynı saatte, eski bir apartmanın dar koridorunda yankılanan adımlarım, hayatımın boşluğunu doldurmaya çalışıyor. Yıllar önce kaybettiğim eşimin ve uzaklara giden çocuklarımın ardından, yalnızlıkla mücadele ederken, mahalledeki değişimlere ve kendi içimdeki fırtınalara tanık oluyorum. Hayatta kalmak mı, yoksa gerçekten yaşamak mı; insan ne zaman vazgeçmeli, ne zaman tutunmalı?
Hayatımın en önemli gününde, köydeki eski evimizde ailemin arasında sıkışıp kaldım. Annemle babamın beklentileri, eşim Serkan’ın hayalleri ve kendi arzularım arasında boğulurken, bir seçim yapmak zorunda kaldım. O gün, herkesin mutluluğu için kendimden vazgeçmenin ne demek olduğunu öğrendim.