Ben Elif, annemin sevgisini hep kardeşim Baran’a daha çok verdiğini hissettim. Bu adaletsizlikle büyürken, içimde kıskançlık, kırgınlık ve yalnızlık birikti. Şimdi geçmişime bakınca, ailedeki sevgi dengesizliğinin insanı nasıl yaraladığını anlatmak istiyorum.
Küçüklüğümden beri evimde fazlalık olduğumu hissettim. Annem beni asla kabul etmedi, babam ise kapının eşiğinde bir gölgeydi. Yıllarca biraz sevgi için savaştım, sonunda ya kalıp yok olacaktım ya da gidip kendimi bulacaktım.
Kocam Murat’ın geçmişinden gelen kızı Zeynep’le aramızdaki mesafeyi kapatmaya çalışırken, hem kendi içimde hem de ailemizde büyük bir sınavdan geçtim. Sevgi, kıskançlık ve kabullenme arasında sıkışıp kaldım. Şimdi ise, yaşadıklarımın ardından kendime ve başkalarına dair sorular sormadan duramıyorum.