Torunuma karşı hissetmem gereken sevgiyi bulamıyorum ve bu beni her geçen gün daha da yalnızlaştırıyor. İçimdeki utanç ve suçluluk duygusuyla boğuşurken, ailemin beklentileriyle yüzleşmek zorunda kalıyorum. Kendi içimdeki boşluğu ve geçmişin izlerini sorgularken, sevginin öğrenilebilir olup olmadığını anlamaya çalışıyorum.
Bir gece annemle babam arasında geçen soğuk bir pazarlığın gölgesinde büyüdüm. Çocukluğumun en derin yarası, bir para karşılığında el değiştiren bir eşya gibi hissetmekti. Yıllar sonra, hâlâ annemin sevgisinin yerini paranın alıp almadığını sorguluyorum.
Hayatım boyunca annemin sevgisine hasret kaldım. Kardeşimle aramızdaki fark, ailedeki görünmez duvarları daha da yükseltti. Bugün, annemin doğum günü yaklaşırken, geçmişin acılarını ve ailemle yüzleşmemi anlatıyorum.